به گزارش شهرآرانیوز، تاریخ اسلام مالامال از چهرههایی است که اگرچه در زمانه خود در زمره حاکمان، متمولان یا صاحبان قدرتهای ظاهری نبودهاند، اما به واسطه عمق ایمان، طهارت نفس و ارادت قلبی به ساحت منور نبوی و علوی، نامی جاودان بر جریده عالم ثبت کردهاند.
ابوعمرو اویس بن عامر قرنی، از تیره «قرن» که شاخهای از قبیله یمانی بزرگ «بنیمراد» (از قبیله بزرگتر مذحج) بود، یکی از درخشانترین و در عین حال متمایزترین این چهرههاست. او که در کلام معصومین و تواریخ فریقین به عنوان «سید التابعین» (سرآمد نسل بعد از صحابه) و یکی از «زهاد ثمانیه» (زاهدان هشتگانه صدر اسلام) شناخته میشود، نمونهای بیبدیل از ارتباط روحی و پیوند قلبی با پیامبر اکرم (ص) است؛ پیوندی که مرزهای جغرافیایی و دوری مسافت را درنوردید و او را بدون آنکه هرگز جمال ظاهری رسول خدا (ص) را زیارت کند، در بالاترین مراتب تقرب و محرمیت اسرار قرار داد.
زندگی اویس آمیزهای شگفتانگیز از پارسایی، طاعت پنهان، ایثار، مراقبت از مادر و در نهایت وفاداری تا پای جان در رکاب ولایت امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب (ع) است که بررسی ابعاد آن ابعاد عمیقی از حقیقت ایمان عرفانی و جهاد عملی را آشکار میسازد. ریشهها، بستر اجتماعی و تجلی ایمان در دیار یمن
اویس در سرزمین یمن و در منطقه قرن دیده به جهان گشود. او زندگی بسیار ساده، فقیرانه و زاهدانهای داشت و روزگار خود را از طریق شترچرانی و شبانی میگذراند. در منابع تاریخی آمده است که او با دستمزد ناچیزی که از این راه به دست میآورد، مایه معاش خود و مادر پیر، بیمار و ناتوانش را فراهم میساخت و هر آنچه از این درآمد اندک اضافه میآمد، در راه خدا به نیازمندان انفاق میکرد.
در سال دهم هجرت، هنگامی که پیامبر اکرم (ص) حضرت علی (ع) را برای تبلیغ دین مبین اسلام به یمن فرستادند، بارقههای هدایت بر جان مشتاق اویس تابید. او با شنیدن اوصاف پیامبر اسلام و استماع دعوت توحیدی امیرالمؤمنین (ع)، بدون هیچگونه تردیدی به اسلام گروید و در زمره مبلغان و ترویجکنندگان این آیین آسمانی در دیار خود درآمد. این ایمان سرشار، از اویس شخصیتی عارف و دائمالذکر ساخت که تار و پود وجودش با معارف الهی تنیده شده بود.
او هرگز به دنیا و زخارف آن دلبستگی نداشت و کار و تلاش روزانه را نه وسیلهای برای انباشت …
