آرمان امروز
آرمان امروز در گزارشی نوشت:
در روزهای اخیر، دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، بار دیگر با موجی از مصاحبهها و اظهارنظرهای پراکنده، فضای رسانهای را پر کرده است.
این سبک ارتباطی او که ترکیبی از ابهام، تکرار و بازی با کلمات است، نه یک اتفاق تصادفی، بلکه بخشی از استراتژی حسابشدهای به نظر میرسد که هدفش گیج کردن طرف مقابل و کشاندن او به پای میز مذاکره است. ترامپ با این روش، بدون اینکه تعهد مشخصی بدهد، فضای را طوری تنظیم میکند که طرف مقابل احساس کند باید واکنش نشان دهد یا حداقل آماده گفتوگو باشد.
رئیسجمهور آمریکا درباره ازسرگیری مذاکرات با ایران گفت: شاید در مقطعی، اما در حال حاضر وضعیت خیلی خوب است. ولی شاید در مقطعی [این کار را انجام دهیم]. این جملهبندی دقیق و حسابشده، نمونه بارز بازی با کلمات است.
او نه مذاکره را رد میکند و نه آن را تأیید میکند. با گفتن «شاید در مقطعی» در دو نوبت، هم در را باز نگه میدارد و هم فشار فعلی را حفظ میکند. این نوع سخن گفتن، طرف مقابل را در وضعیت بلاتکلیفی قرار میدهد؛ وضعیتی که در آن نه میتواند کاملاً آرام باشد و نه میداند دقیقاً چه زمانی باید آماده مذاکره شود.
ترامپ در ادامه همین مصاحبه تأکید کرد که قرار نیست همهچیز بینقص باشد، اما مقدار زیادی نفت [از تنگه] در حال خروج است؛ واقعاً مقدار زیادی.
مردم از این موضوع شگفتزده شدهاند. این بخش نیز بخشی از همان بازی کلامی است. او با اشاره به جریان نفت، پیام میدهد که آمریکا وضعیت را تحت کنترل دارد و نیاز فوری به مذاکره احساس نمیکند.
در عین حال، با گفتن اینکه «قرار نیست همهچیز بینقص باشد»، به طور ضمنی اذعان میکند که تنشها همچنان وجود دارد. این تناقض ظاهری، مخاطب را وادار میکند که بیشتر به حرفهای او توجه کند و سعی کند معنای پنهان آن را دریابد.
در بخش دیگری از سخنانش، ترامپ با صراحت بیشتری سخن گفت: ایران نمیتواند سلاح هستهای داشته باشد. میدانید چرا؟ چون از آن استفاده خواهند کرد. ما اجازه نخواهیم داد از آن استفاده کنند.
این جملات، لحن سختگیرانهای دارد و خط قرمز آمریکا را مشخص میکند. اما وقتی در کنار جملات قبلی درباره مذاکره احتمالی قرار میگیرد، تصویری دوگانه ایجاد میکند. از یک سو فشار حداکثری و …
