حملات ۲۹ جولای ۲۰۲۶ در عراق، صرفا یک رویداد امنیتی گذرا یا واکنشی به تنش های مرزی نبود. این رخداد در لایه زیرین خود، از ورود منطقه به عصر دیپلماسی لبه پرتگاه نیابتی پرده برداشت؛ عصری که در آن واشنگتن با گذار از نقش پلیس مجری اقدام به مدیر پروژه ، سیاست برون سپاری جنگ (Outsourcing War) را در دستور کار قرار داده است. این تغییر رفتار، نه نشان از قدرت، بلکه اعترافی استراتژیک به ناتوانی در مواجهه مستقیم با محور مقاومت است.
۱. عقب نشینی پس از درس های فوریه 2026 تجربه تقابل های مستقیم در عملیات حماسه بزرگ (فوریه ۲۰۲۶) به طراحان پنتاگون ثابت کرد که ورود به جنگ فرسایشی با جمهوری اسلامی ایران و متحدانش، قماری با هزینه های غیرقابل محاسبه است. ماشین جنگی ایالات متحده گرچه در ابعاد فناورانه بی رقیب است، اما در محیط های خصمانه که طرف مقابل از ظرفیت بالایی برای بازآرایی و پایداری برخوردار …
