به گزارش خبرگزاری ایمنا، امسال هم قرار است صدای زنگ مدرسه در کوچهها بپیچد؛ کیفها آماده شوند، لباسهای مدرسه از کمد بیرون بیایند و کلاسهایی که مدتی شکل دیگری از آموزش را تجربه کردهاند، دوباره میز و صندلیهایشان را پر کنند، اما پشت این تصویر آشنای آغاز سال تحصیلی، پرسشی تازه شکل گرفته است، آن هم اینکه دانشآموزی که بخشی از مسیر آموزش را خارج از مدرسه طی کرده، با چه حال و هوایی به مدرسه بازمیگردد؟
سالهایی که آموزش ناچار شد خود را با شرایط غیرحضوری وفق دهد، فقط شکل برگزاری کلاسها را تغییر نداد. رابطه دانشآموز با زمان، معلم، تکلیف، همکلاسی و حتی مفهوم کلاس تغییر کرد. برای برخی، این تغییر فرصتی برای استفاده بیشتر از فناوری و انعطاف آموزشی بود و برای برخی دیگر، تجربهای پر از دشواری، قطع ارتباط و عقبماندگی و همین تفاوتهاست که بازگشت به آموزش حضوری را به موضوعی فراتر از باز شدن دوباره درهای مدارس تبدیل میکند.
حالا مدرسه باید دانشآموزانی را تحویل بگیرد که تجربههای یکسانی نداشتهاند؛ یکی شاید در تمام مدت آموزش غیرحضوری منظم و پیگیر بوده و دیگری با مشکلات اینترنت، کمبود امکانات یا نبود همراهی کافی در خانه دستوپنجه نرم کرده است، یکی ممکن است دلتنگ دوستانش باشد و دیگری از برگشتن به فضای مدرسه و فشارهای آن استقبال نکند و بنابراین آنچه در نخستین روزهای سال تحصیلی اهمیت دارد، فقط تعداد دانشآموزان حاضر در کلاس نیست، بلکه کیفیت این حضور است.
بازگشت به مدرسه میتواند فرصتی برای جبران باشد؛ فرصتی برای دیدن دوباره دانشآموز، شناختن فاصلههایی که در مسیر یادگیری ایجاد شده و بازسازی روابطی که در فضای مجازی کمرنگ شدهاند، اما این فرصت زمانی به نتیجه میرسد که مدرسه بداند دانشآموز امروز، محصول همان تجربهای است که پشت سر گذاشته است. قرار نیست همه چیز از روز اول مثل گذشته باشد و شاید لازم باشد مدرسه نیز همراه با دانشآموزان، خودش را برای یک شروع دوباره آماده کند.
بازگشت به مدرسه؛ مسئله فقط حضور در کلاس نیست
سمیه طاهری، روانشناس و مشاور خانواده با بیان اینکه بازگشت مدارس به آموزش حضوری در حالی در آستانه سال تحصیلی جدید قرار گرفته که تجربه آموزش غیرحضوری، الگوی یادگیری و زندگی روزمره بسیاری از دانشآموزان …