به گزارش خبرگزاری ایمنا، اربعین سالهای اخیر، تنها آمار خیرهکننده جمعیت نیست؛ بلکه یک اثر هنری زنده است که هر سال، فصل تازهای از آن در جادههای عراق نوشته میشود.
در این میان، مداحیها به عنوان موسیقی متن این حماسه، دیگر محدود به سبکهای کلاسیک مرثیهخوانی نیستند. آنها حالا رسانه هستند؛ رسانهای که در گوش خسته اما امیدوار زائر، زمزمه میکند که او تنها نیست.
نقطه عطف این تغییر، حرکت به سمت تولیداتی بود که مرز میان زائر ایرانی و میزبان عراقی را از بین برد. «حاجمیثم مطیعی» با درک درست از نیاز زمانه، آغازگر جریانی شد که با تلفیق زبان فارسی و عربی، این پیوند ناگسستنی را عینیت بخشید.
زمانی که زائر در کیلومترهای میانی جاده، خسته از راه با این نوا روبهرو میشود که «کنار قدمهای جابر، سوی نینوا رهسپاریم / ستونهای این جاده را ما، به شوق حرم میشماریم»، ناخودآگاه احساس میکند که بخشی از یک ارتش بزرگ فرهنگی است؛ ارتش عشقی که ستونبهستون، به سمت افق روشن کربلا پیش میرود.
اما روایت اربعین، فقط حماسه نیست. در دل این مسیر پرشور، لحظاتی هست که زائر از هیاهویِ جمعیت فاصله میگیرد و به خلوتِ قلبیاش پناه میبرد. در این لحظات، نوحههایی که بر «تکریم رفاقت با امام» تأکید دارند، بیشترین ضریب نفوذ را در روحِ زائر پیدا میکنند.« سیدرضا نریمانی» در اثری که تبدیل به نماد صمیمیت با امام شد، به این دلتنگی، کالبد کلام داد؛ آنجا که میخواند: «با همه فرق داری، تو برام پناهی / تو این شلوغی دنیا، تو تنها همراهی». این کلمات، مرهمی است برای کسی که کیلومترها دور …
