به گزارش خبرگزاری ایمنا، تربیت فرزند یکی از مهمترین مسئولیتهای والدین است؛ مسئولیتی که نمیتوان آن را بر پایه تجربههای شخصی یا الگوهایی که فرد از خانواده خود آموخته است پیش برد. کودکان امروز در شرایطی متفاوت از نسلهای گذشته رشد میکنند و همین تفاوت، ضرورت شناخت بیشتر دنیای کودک و شیوههای صحیح ارتباط با او را پررنگتر کرده است.
فرزندپروری آگاهانه پیش از هر چیز به این معناست که والد، کودک را انسانی مستقل با ویژگیها، نیازها و دنیای ذهنی متفاوت از خود ببیند و حتی رفتارهای سادهای مانند نحوه صحبت کردن، گوش دادن به کودک و توجه به نشانههای غیرکلامی او میتواند کیفیت رابطه والد و فرزند را تحت تأثیر قرار دهد.
از سوی دیگر، حذف تنبیه فیزیکی به تنهایی به معنای تربیت صحیح نیست و تحقیر، توهین، مقایسه، بیاعتنایی و نادیده گرفتن احساسات کودک نیز میتوانند بر تصویر او از خودش و کیفیت روابط آیندهاش اثر بگذارند؛ بهویژه زمانی که والد، فرزند امروز را با تجربههای کودکی خودش مقایسه میکند.
در این میان، شناخت تفاوتهای فردی کودکان اهمیت ویژهای دارد. حتی دو فرزند در یک خانواده ممکن است از نظر ویژگیهای رفتاری، نیازهای عاطفی و شیوه برقراری ارتباط با یکدیگر متفاوت باشند، بنابراین والدین برای ساختن رابطهای سالم با فرزند، بیش از آنکه به یک نسخه ثابت نیاز داشته باشند، به مشاهده، آگاهی و انعطاف نیازمندند.
آسیبهایی که پشت چهره تربیت پنهان میشوند
احمد پدرام، روانشناس و مشاور خانواده در گفتوگو با خبرنگار ایمنا با بیان اینکه تربیت فرزند فرایندی است که به دانش، مهارت و بینش نیاز دارد و نمیتوان آن را فقط بر اساس تجربههای گذشته یا شیوههایی که خودمان در دوران کودکی تجربه کردهایم پیش برد، اظهار کرد: همانطور که برای مراقبت از هر داشته ارزشمندی در زندگی، مهارتها و شیوههای صحیح مراقبت را یاد میگیریم، در ارتباط با فرزندان نیز باید اصول و مهارتهای لازم را بیاموزیم.
وی افزود: حتی موضوع سادهای مانند همسطح شدن با کودک هنگام صحبت کردن، نکات مهمی را درباره کیفیت ارتباط ما با فرزندمان آشکار میکند و این پرسش را به وجود میآورد که چگونه با کودک خود صحبت میکنیم و تا چه اندازه دنیای او را میشناسیم. امروزه بسیاری از والدین تصور میکنند به …
