به گزارش خبرگزاری ایمنا، بیستوششم مرداد در تقویم جمهوری اسلامی ایران روزی است که پس از سالها انتظار، نخستین گروه از آزادگان سرافراز ایرانی قدم به خاک میهن گذاشتند و یکی از ماندگارترین فصلهای تاریخ مقاومت ملت ایران ورق خورد. سال ۱۳۶۹، در شرایطی که جنگ تحمیلی پایان یافته بود، حدود ۵۰ هزار اسیر ایرانی در فرآیند تبادل اسرا به کشور بازگشتند؛ مردانی که سالها در اردوگاههای رژیم بعث عراق، زیر فشار شکنجه، تهدید و محرومیت، از هویت، اعتقاد و آرمانهای خود دفاع کرده بودند.
اما روایت آزادگان تنها روایت رنج و اسارت نیست؛ این تاریخ، روایتی از شکست یک محاسبه سیاسی دشمن نیز هست. رژیم بعث عراق تصور میکرد اسیر کردن رزمندگان ایرانی میتواند آنان را از صحنه مقاومت خارج کند، اما اردوگاههای اسارت در بسیاری از موارد به محیطی برای بازتولید هویت، انسجام، آموزش و مقاومت تبدیل شد. در این میان، نام حجتالاسلام سیدعلیاکبر ابوترابیفرد بیش از هر نام دیگری با تاریخ آزادگان گره خورده است؛ شخصیتی که از جبهه جنگ به اردوگاه دشمن رفت و از همانجا به یکی از مهمترین چهرههای معنوی و اجتماعی مقاومت ایرانیان تبدیل شد. از مبارزه سیاسی تا خط مقدم جنگ
سیدعلیاکبر ابوترابیفرد پیش از آنکه به «سید آزادگان» شناخته شود، سابقهای طولانی در مبارزه سیاسی داشت. حضور در جریان نهضت اسلامی، فعالیت در مسیر مبارزه با رژیم پهلوی، ارتباط با جریان انقلاب و انتقال پیامها و اعلامیههای امام خمینی(ره)، بخشی از کارنامهای بود که شخصیت او را با مفهوم مبارزه و مسئولیت اجتماعی پیوند میداد.
با پیروزی انقلاب اسلامی و آغاز جنگ تحمیلی، ابوترابی نیز خود را از میدان دفاع کنار نکشید. او که در آن مقطع مسئولیت شهری در قزوین را برعهده داشت، با مشاهده انتقال پیکر شهدا و آوارگی مردم مناطق جنگی، خواستار حضور در جبهه شد. به گفته خودش، مسئولان ابتدا با این درخواست موافقت نکردند، اما پس از کسب تکلیف از امام خمینی(ره) و تأکید ایشان بر اینکه حضور در جبهه یک تکلیف است، در صورتی که فرد دیگری برای مسئولیت شهری وجود داشته باشد، راهی جبهه شد.
او در اواخر مهرماه ۱۳۵۹ به اهواز رفت و در ستاد جنگهای نامنظم در کنار شهید مصطفی چمران قرار گرفت. حضور او تنها در سطح پشتیبانی و سازماندهی نیروها نبود؛ ابوترابی خودش …
