به گزارش خبرگزاری ایمنا، نوجوان امروز با یک سوال ساده بزرگ نمیشود که «چه چیزی دوست دارم؟»؛ او هر روز با هزاران پاسخ آماده روبهروست. قبل از اینکه دنبال موسیقی بگردد، پیشنهاد موسیقی میگیرد، پیش از آنکه درباره یک سبک زندگی تصمیم بگیرد، نمونههایش را میبیند و پیش از آنکه بداند چه چیزی برایش جذاب است، صفحهای پر از انتخابهای جذاب پیش رویش قرار میگیرد و در این میان، الگوریتم فقط تماشاگر سلیقه نوجوان نیست؛ شاید یکی از بازیگران اصلی شکلگیری آن باشد.
سلیقه نوجوان امروز دیگر فقط در حیاط مدرسه، جمع دوستان یا ویترین مغازهها شکل نمیگیرد. بخش مهمی از انتخابهای او در فضایی اتفاق میافتد که دیده نمیشود؛ پشت صفحه تلفن همراه، جایی که هر بار تماشای یک ویدئو، جستوجوی یک موضوع یا دنبال کردن یک صفحه، میتواند مسیر محتوای بعدی را تغییر دهد.
نوجوان ممکن است تصور کند خودش تصمیم گرفته چه موسیقی گوش کند، چه لباسی بپوشد، کدام چهره را دنبال کند یا چه محتوایی برایش جذاب باشد، اما در پس این انتخابها، الگوریتمها در حال پیشنهاد دادن و جهت دادن به مسیر مصرف محتوا هستند. آنها نه با دستور مستقیم، بلکه با تکرار و انتخاب، آرامآرام در معرض دید قرار میگیرند و همین حضور مداوم میتواند بر ترجیحات نسل جدید اثر بگذارد.
این موضوع زمانی اهمیت بیشتری پیدا میکند که بدانیم نوجوانی، سالهای شکلگیری هویت و استقلال فردی است. نوجوان در این دوره میخواهد متفاوت باشد، انتخاب کند و خودش را به دیگران معرفی کند و حالا، اما بخشی از این تجربه در محیطی رخ میدهد که انتخابهای آن با سازوکارهای هوشمند و تجاری مدیریت میشود؛ فضایی که هدفش فقط سرگرم کردن کاربر نیست، بلکه نگه داشتن توجه او نیز اهمیت دارد.
در چنین شرایطی، پرسش فقط این نیست که نوجوانان چقدر از شبکههای اجتماعی استفاده میکنند؛ پرسش مهمتر این است که این شبکهها چه چیزی را بیشتر مقابل چشم آنها میگذارند و تکرار مداوم یک محتوا چگونه میتواند روی سلیقه، انتخاب، نگاه به خود و حتی تصویری که نوجوان از زندگی مطلوب دارد اثر بگذارد. شاید وقت آن رسیده باشد که پشت انتخابهای به ظاهر شخصی نوجوانان، ردپای الگوریتمها را هم ببینیم.
وقتی الگوریتم سلیقه نوجوان را میچیند
فاطمه رضازاده، روانشناس و مشاور کودک و …
