به گزارش خبرگزاری ایمنا، شناخت اختلال طیف اوتیسم، بیش از آنکه به دنبال یافتن یک علت مشخص یا مقصر در میان اعضای خانواده باشد، نیازمند توجه به نشانههای رشدی و رفتاری کودک است. این اختلال میتواند از سالهای نخست زندگی خود را در قالب تفاوتهایی در برقراری ارتباط، واکنشهای عاطفی و تعامل با محیط نشان دهد و گاهی نشانههای آن آنقدر ظریف هستند که تا مدتها مورد توجه قرار نمیگیرند و همین موضوع اهمیت آگاهی والدین از مسیر طبیعی رشد کودک و توجه به تفاوتهای معنادار را دوچندان میکند.
از سوی دیگر، تشخیص اوتیسم میتواند خانواده را با مجموعهای از نگرانیها، پرسشها و احساسات دشوار مواجه کند؛ شرایطی که اگر با سرزنش و جستوجوی علتهای تغییرناپذیر همراه شود، توان خانواده را برای همراهی با کودک کاهش میدهد. آنچه در چنین موقعیتی اهمیت دارد، عبور از مرحله نگرانی و رسیدن به شناخت درست، پذیرش شرایط و استفاده از ظرفیتهای درمانی و توانبخشی است تا کودک بتواند متناسب با تواناییهای خود مسیر رشد را طی کند.
اهمیت این موضوع زمانی بیشتر میشود که بدانیم برخی نشانههای مرتبط با اختلال طیف اوتیسم ممکن است پیش از شکلگیری کامل مهارتهای گفتاری قابل مشاهده باشند، بنابراین توجه به کیفیت ارتباط کودک با والدین، واکنش او به چهرهها و صداها، نحوه تعامل با اطرافیان و چگونگی شکلگیری ارتباط عاطفی، میتواند در شناسایی زودهنگام تفاوتهای رشدی نقش مهمی داشته باشد.
نشانههایی که پیش از تأخیر گفتاری در اوتیسم خود را نشان میدهند
افسانه کرباسی، فوق تخصص روانپزشکی کودک و نوجوان در گفتوگو با خبرنگار ایمنا با بیان اینکه نکته بسیار مهمی که خانوادهها باید به آن توجه داشته باشند این است که پس از تشخیص اختلال طیف اوتیسم، تمرکز اصلی نباید بر یافتن مقصر یا جستوجوی علتهای گذشته باشد، اظهار کرد: بسیاری از والدین دچار احساس گناه میشوند یا یکدیگر را مسئول وضعیت کودک میدانند، در حالی که چنین رویکردی نه تنها کمکی به کودک نمیکند بلکه انرژی روانی خانواده را نیز تحلیل میبرد.
وی با بیان اینکه از آنجا که بخش مهمی از عوامل مؤثر در بروز اوتیسم ماهیتی ژنتیکی یا غیرقابل تغییر دارند، تمرکز اصلی باید بر درمان، آموزش، توانبخشی و ارتقای کیفیت زندگی کودک باشد، افزود: پذیرش واقعیت …
