به گزارش خبرگزاری ایمنا، نشریه نشنال اینترست در گزارشی به قلم جیمز هولمز، استاد راهبرد دریایی در کالج جنگ نیروی دریایی آمریکا، نوشته است که شش عامل اساسی باعث شده تکرار عملیات «ارنت ویل» در شرایط امروز برای نیروی دریایی آمریکا بسیار دشوار و پرهزینه باشد.
اما مهمترین بخش این گزارش، نه روایت ضعف آمریکا، بلکه توصیف تحول قدرت بازدارندگی ایران است؛ کشوری که طی چند دهه، راهبرد نظامی خود را با تمرکز بر مقابله با قدرت دریایی و هوایی آمریکا در منطقه بازطراحی کرده است. ایران امروز با ایران دهه ۸۰ متفاوت است
هولمز تصریح میکند که ایران طی دهههای گذشته، با مطالعه دقیق ارتش آمریکا و تجربه جنگهای واشنگتن در منطقه، توانمندیهای خود را برای مقابله با حمله احتمالی آمریکا توسعه داده است.
به نوشته این تحلیلگر آمریکایی، ایران به زرادخانهای از موشکها و پهپادها مجهز شده، تأسیسات نظامی خود را در عمق زمین مستحکم کرده و ساختار فرماندهی نیروهایش را به شکلی غیرمتمرکز طراحی کرده است؛ مجموعهای از قابلیتها که میتواند هرگونه عملیات نظامی آمریکا در محیط محدود و حساس خلیج فارس را با دشواری مواجه کند.
این گزارش همچنین به یک نکته راهبردی مهم اشاره میکند: ایران برای ایجاد بازدارندگی الزاماً به نابودی همه کشتیهای عبوری نیاز ندارد؛ ایجاد ناامنی و افزایش ریسک برای مالکان کشتیها و شرکتهای بیمه نیز میتواند کافی باشد تا تردد تجاری در این آبراه راهبردی مختل شود. ناوگان آمریکا؛ بزرگ اما آسیبپذیر
«نشنال اینترست» در ادامه به کاهش تعداد شناورهای نیروی دریایی آمریکا اشاره میکند. بر اساس این گزارش، ناوگان رزمی آمریکا امروز حدود ۲۹۳ شناور دارد؛ رقمی که با ناوگان نزدیک به ۶۰۰ فروندی دوران جنگ سرد فاصله چشمگیری دارد.
به همین دلیل، از دست دادن حتی یک ناو یا ناوشکن بزرگ در محیط فشردهای مانند تنگه هرمز میتواند هزینه راهبردی قابل توجهی برای واشنگتن داشته باشد.
از سوی دیگر، آمریکا در حوزه مینروبی دریایی نیز با محدودیت مواجه است. نویسنده تأکید میکند که واشنگتن در دهههای …
