وقتی صلح، سخت‌تر از جنگیدن است؛ «آنتاگونیست‌های خاکستری» چگونه تاریخ را به امروز می‌آورد؟

نمایش «آنتاگونیست‌های خاکستری» با بازخوانی ماجرای صلح امام حسن(ع) و معاویه، به جای بازسازی صرف یک واقعه تاریخی، مخاطب را با پرسشی انسانی و همچنان معاصر مواجه می‌کند؛ اینکه گاهی انتخاب میان جنگ و صلح، نه یک دوگانه ساده، بلکه تصمیمی دشوار برای حفظ انسان‌ها و آرمان‌هاست.

این بخش به‌صورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.

ریحانه اسکندری: نمایش «آنتاگونیست‌های خاکستری» به نویسندگی سید مرتضی هاشمی گلپایگانی و امیرحسین آلادپوش، کارگردانی علی‌اکبر آخوندی و تهیه‌کنندگی محمدعلی پیرو، سراغ یکی از بزنگاه‌های مهم تاریخ اسلام می‌رود؛ ماجرای صلح امام حسن(ع) با معاویه. نمایشی که به جای بازسازی صرف یک واقعه تاریخی، تلاش می‌کند آن را به زبان درام روی صحنه بیاورد و از دل یک روایت شناخته‌شده، موقعیتی انسانی و قابل تأمل خلق کند.

انتخاب این مقطع تاریخی، یکی از نقاط قوت نمایش است. ماجرایی که اگرچه بارها در روایت‌های تاریخی و مذهبی به آن پرداخته شده، اما کمتر در قالب یک درام صحنه‌ای با تمرکز بر مناسبات میان شخصیت‌ها و موقعیت پیچیده تصمیم‌گیری دیده شده است. نمایش نیز لزوماً تلاش نمی‌کند میان آنچه در گذشته رخ داده و وضعیت امروز جامعه یک تطبیق مستقیم ایجاد کند، اما همین هم‌زمانی ناگزیر، مخاطب را به فکر وامی‌دارد. موضوعی که ناگهان امروز ما را به تصویر می‌کشد

مسئله اصلی، در نهایت، فقط «صلح یا جنگ» نیست؛ بلکه پرسشی است درباره بهایی که برای حفظ یک جمع، یک آرمان یا کسانی که برایمان اهمیت دارند، باید پرداخت. مخاطب در مواجهه با تصمیم امام حسن(ع)، ناخواسته با یک پرسش آشنا روبه‌رو می‌شود: آیا همیشه ایستادگی به معنای جنگیدن است و آیا صلح الزاماً به معنای عقب‌نشینی؟ همین امکان همذات‌پنداری، به روایت تاریخی نمایش وجهی امروزی می‌دهد.

یکی از ویژگی‌های قابل توجه «آنتاگونیست‌های خاکستری»، گروه بازیگران جوان آن است. بخش مهمی از بار اجرایی نمایش بر دوش بازیگرانی قرار گرفته که در نقش سربازان و شخصیت‌های فرعی حضور دارند؛ بازیگرانی که با توجه به ساختار اجرایی اثر، وظیفه دشواری بر عهده دارند. اجرای متنی که در آن شعر و دیالوگ در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند و حجم قابل توجهی از اشعار باید با دقت و تسلط اجرا شود، نیازمند حافظه، تمرکز و کنترل بدنی و صوتی بالایی است. "آنتاگونیست‌های خاکستری" …

کیوان خسروانی که بود؟ | معمار جشن هنر شیراز و طراح لباس فرح پهلوی درگذشت

کیوان خسروانی، معمار و طراح ایرانی که نامش با معماری مدرن، جشن هنر شیراز، احیای پارچه‌ها و صنایع‌دستی ایرانی و طراحی لباس‌های رسمی فرح پهلوی گره خورده بود، در ۸۶ سالگی درگذشت. خسروانی از چهره‌های نسلی بود که در دهه‌های ۳۰ و ۴۰ خورشیدی می‌کوشید میان مدرنیسم و سنت‌های ایرانی پلی بزند؛ مسیری که او را از معماری و حفاظت از بافت تاریخی تهران تا دنیای مد و بوتیک‌های مشهور پایتخت کشاند.

روایت صفویان بر کاشی + عکس

کاشی‌کاری صفوی تنها به نقش‌های هندسی و اسلیمی محدود نبود؛ در اصفهان قرن هفدهم میلادی، کاشی‌های مربع‌شکل به بوم‌هایی برای نمایش انسان، باغ و زندگی درباری تبدیل شدند؛ شیوه‌ای که امروز نمونه‌هایی از آن در موزه‌های متروپولیتن، لوور و ویکتوریا و آلبرت نگهداری می‌شود.

محمود جوادی‌پور که بود؟

محمود جوادی‌پور از نسلی بود که در مسیر شکل‌گیری هنر مدرن ایران، هم اثر ساخت و هم راه. از نخستین تجربه‌های چاپ رنگی گرفته تا تاسیس نخستین گالری هنری ایران و شکل‌گیری آموزش گرافیک، ردپای او را می‌توان در بخش‌های مهمی از تاریخ هنر معاصر ایران پیدا کرد.

خود بنده فرهنگ درخشان تو آمد؛ آن قوم که از روی طمع، بنده تو را خواست

حسین منزوی در چهارپاره «ایران»، با درهم‌آمیختن شور عاشقانه، صلابت کهن‌الگوهای اقلیمی و پیروزی فرهنگ بر تهاجم، روایتی نیایشی و حماسی از پایداری تمدنی این سرزمین خلق کرده است.

سفر به دل تاریخ؛ کشف رازهای باستانی در موزه ملی ایران

تهران - ایرنا - اگر قرار باشد برای شناخت تاریخ ایران فقط یک مقصد را در تهران انتخاب کنیم، موزه ملی ایران یکی از نخستین گزینه‌هاست؛ جایی که می‌توان در چند ساعت، مسیری چند هزار ساله را از ابزارهای ساده سنگی و نخستین سفال‌ها تا تندیس‌های هخامنشی، آثار ساسانی و نسخه‌های نفیس قرآن طی کرد.