به گزارش ایلنا، متن یادداشت به شرح زیر است:
«جوان امروز ایرانی با مدرک دانشگاهی، شاغل و حتی پرکار، اما در حسرت خانهدار شدن، پسانداز و امنیت اقتصادی است؛ در حالی که والدینش در سن او، با درآمدی به مراتب کمتر، صاحب خانه و زندگی باثبات بودند. این فاصله معیشتی میان نسلها، نه فقط یک مشکل اقتصادی، بلکه پرسشی بنیادین درباره آینده توسعه ایران است: آیا این شکاف، تهدیدی برای انسجام اجتماعی و رشد پایدار است یا فرصتی برای بازاندیشی در سیاستها و قراردادهای اجتماعی؟
اقتصاد ایران در دو دهه اخیر شاهد چرخشی بنیادین در منطق توزیع رفاه بوده است؛ چرخشی که کمتر در تحلیلهای رسمی به آن پرداخته میشود. نسلهای پیشین عمدتاً در چارچوب «رفاه داراییمحور» رشد کردند؛ خانه، زمین، خودرو و پسانداز ریالی، ستونهای اصلی امنیت اقتصادی آنان بود. اما نسلهای جوانتر، بهویژه متولدان دهه ۶۰ به بعد، در «رفاه درآمدیِ شکننده» گیر افتادهاند؛ درآمدی که اگرچه ممکن است در اعداد بالاتر از گذشته باشد، اما بهدلیل تورم مزمن، بیثباتی شغلی و جهش قیمت داراییها، تقریباً هیچ قدرت تبدیل به ثروت ماندگار را ندارد.
این دو نظام رفاهی موازی، منشأ اصلی شکاف نسلی اقتصادی در ایران است. جوان امروز حتی با مدرک تحصیلی بالاتر و ساعات کاری طولانیتر، در رسیدن به معیارهای ثبات اقتصادی نسل قبل ناتوان میماند. نتیجه آن است که برای نخستین بار در تاریخ معاصر ایران، نسل فرزندان از نظر دارایی خالص و امنیت معیشتی، بهطور سیستماتیک از نسل والدین خود عقبتر میافتد.
چرا نسل جوان احساس فقر بیشتری میکند؟
شکاف نسلی فقط در اعداد و ارقام خلاصه نمیشود؛ بخش مهمی از آن در «انتظارات و برداشتها» ریشه دارد. نسلهای گذشته انتظارات اقتصادی خود را بر اساس تجربه زیستهشان در دورههای رونق نسبی یا ثبات قیمتها شکل دادند. اما نسل جوان، از نوجوانی با روایتهای بحران، تحریم، جهش ارزی و کوچکشدن سفره مردم بزرگ شده است. رسانهها و شبکههای اجتماعی نیز این انتظارات منفی را بازتولید میکنند؛ بهگونهای که حتی در دورههای بهبود نسبی شاخصها، «احساس بحران» در میان جوانان فروکش نمیکند. …
