به گزارش سلامت نیوز به نقل از اطلاعات، سالهاست که نحوه مدیریت منابع آب در کشور به یک مناقشه میان تأمینکنندگان و مصرفکنندگان تبدیل شده است بهگونهای که پیشنهادهای اصلاحی تاکنون نه تنها منافع جمعی را برآورده نکرده بلکه موجب ارتقای اندک بهرهوری منابع آبی هم نشده است.
در کنار این مشکل، سیاستهای غلط توسعه و بارگذاری جمعیت به ویژه در محلات حومه شهرهای بزرگ موجب افزایش تقاضای برداشت آب از سفره های زیرزمینی شده و حیات آب شهرها را به خطر انداخته است.
توزیع نامتقارن جمعیت در یک سوم شمالی مساحت کشور و الگوهای معماری ساختمان که در آن هیچ توجهی به صرفهجویی منابع زیست محیطی نشده، باعث اتلاف شدید آب در ابنیه صنعتی، تجاری، اداری، خدماتی و مسکونی شده است. به همین دلیل، سرانه مصرف آب در ایران با اقلیمی خشک و کم آب هم اینک بیش از سهبرابر کشورهایی است که اقلیمی پر آب دارند.
تحقیقات علمی نشان می دهد در کشورهای پربارش، با وجود عدم نگرانی از کاهش منابع آبی ساخت و ساز ابنیه شهری به گونهای است که از تمامی منابع زیست محیطی به خوبی حفاظت میکند، اما در ایران که در خطه خشک و بیابانی جهان قرار دارد بالغ بر ۹۹ درصد ساختمانهای کشور هیچگونه حساسیتی به حراست از منابع محیطزیست و به ویژه آب ندارند.
همین غفلت از مدیریت سیستمی در نظام ساخت و ساز ، مصارف ساکنین ساختمان ها را به شدت به استفاده از منابع تجدید ناپذیر وابسته کرده و به سفره های زیرزمینی فشار زیادی وارد می کند.
اینک وابستگی بخشهای مختلف مصرفکننده آب در ایران به منابع آبهای تجدیدپذیر به ۹۰ درصد رسیده ولی شاخص متعارف جهانی در این بخش حداکثر ۴۰ درصد است. از سوی دیگر برداشت اضافی از سفرههای زیرزمینی ۴۲۲ محدوده از مجموع ۶۰۹ محدوده مطالعاتی، کشور را در وضعیت ممنوعه یا ممنوعه بحرانی قرار داده است و پدیده فرونشست اغلب دشت های کشور را تهدید می کند.
بنابر این مسأله آب در ایران صرفاً موضوع تأمین و انتقال نیست، بلکه به موضوعی مهم برای الگوی استقرار جمعیت، توسعه شهری و نحوه ساختوساز و تولید تبدیل شده است.یکی از مهمترین حوزههای مصرف آب در کشور، صنعت ساخت و ساز و به ویژه حوزه مسکن است. …
