گروه سیاسی- مانیا شوبیری: و پاسخ رئیس صداوسیما چه بود؟ جبلی بدون نام بردن از پزشکیان گفت دیدن صداوسیما یک افتخار است و کسی که این رسانه را نمیبیند، از این افتخار دور است. او صداوسیما را «آینه افتخار یک ملت» خواند و تأکید کرد که باید به دیدن و شنیدن آن افتخار کرد. اینجا اما یک سؤال ساده باقی میماند: اگر مردم صداوسیما را نمیبینند، آیا مشکل از مردم است یا باید در عملکرد رسانهای که قرار بوده «ملی» باشد، جستوجو کرد؟
فاصله مخاطب از صداوسیما
اما بخش قابل توجهی از مردم که مدتهاست مخاطب صدا و سیما نیستند با مسعود پزشکیان همنظر بودند. در واقع ما هم تلویزیون را نگاه نمیکنیم آقای رئیس جمهور. شاید نه دقیقاً به همان دلیلی که شما گفتید، اما نتیجه یکی است. تلویزیون برای بسیاری از مردم دیگر نخستین انتخاب برای فهمیدن اتفاقات کشور، دیدن اخبار، شنیدن تحلیل و حتی سرگرمی نیست.
مسئله این نیست که مردم دیگر به خبر علاقه ندارند. اتفاقاً مردم بیش از هر زمان دیگری اخبار را دنبال میکنند. مسئله این است که دیگر برای دریافت خبر، تحلیل و روایت زندگی خود، سراغ صداوسیما نمیروند. چرا؟ چون رسانهای که قرار بود «ملی» باشد، باید می توانست تصویر متنوعی از جامعه ارائه کند. جامعه ایران یکدست نیست. مردم سلیقههای مختلف دارند، دیدگاههای سیاسی متفاوت دارند، درباره اقتصاد، سیاست خارجی، فرهنگ، حجاب، سبک زندگی، انتخابات و حتی شیوه اداره کشور اختلافنظر دارند. طبیعی هم هست. جامعه زنده، جامعهای متکثر است.
اما وقتی مخاطب احساس کند تنها یک صدا در رسانه رسمی کشور امکان شنیده شدن دارد و صداهای دیگر یا حذف میشوند یا بسیار کمرنگاند، به تدریج احساس میکند این رسانه متعلق به او نیست، و در این خلا مرجعیت رسانه ملی متاسفانه رسانههای خارج نشین و معاند تبدیل به مرجعی می شوند که فکر و ذهن مخاطب را تحت تاثیر قرار می دهند و این درست نقطه آغاز فاصله است.
رسانه ملی، صدای اقلیت است نه اکثریت …
