رقمی که بار دیگر فاصله میان رشد مصرف، ظرفیت تولید و توان تأمین پایدار بنزین را به یکی از دغدغههای اصلی سیاستگذار در صنعت نفت تبدیل کرده است.در روزهای پایانی تابستان، موج بازگشت مسافران از شهرهای گردشگری، افزایش تردد در جادهها و آغاز تدریجی فعالیتهای روزمره در شهرها، معمولاً مصرف سوخت را بالا میبرد. اما مسأله بنزین در ایران تنها به یک موج فصلی محدود نیست. رشد تعداد خودروها، فرسودگی بخشی از ناوگان، ضعف حملونقل عمومی، پایین بودن نسبی قیمت سوخت در مقایسه با هزینه واقعی تأمین آن و استفاده نشدن از ظرفیت سوختهای جایگزین، مجموعه عواملی هستند که تقاضای بنزین را به روندی صعودی تبدیل کردهاند.
در چنین شرایطی، دولت به جای اعلام یک تصمیم ناگهانی، از بررسی مجموعهای از ابزارها برای کنترل مصرف سخن میگوید؛ ابزارهایی که از اصلاح سهمیهها و ساماندهی کارتهای سوخت تا توسعه CNG، افزایش خودروهای دوگانهسوز، حمایت هدفمند از رانندگان حرفهای و مقابله با قاچاق را در بر میگیرد.
مسعود پزشکیان، رئیسجمهوری، نیز در مواضع اخیر خود بر این نکته تأکید کرده است که مدیریت مصرف باید با سیاستهای تدریجی دنبال شود و جامعه نباید در برابر تصمیمهای شوکآور قرار بگیرد.با این حال، موفقیت این مسیر به یک شرط مهم وابسته است: مردم و فعالان اقتصادی باید از قبل بدانند چه تغییراتی در راه است، این تغییرات از چه زمانی اجرا میشود، چه گروههایی تحت تأثیر قرار میگیرند و درآمد یا صرفهجویی احتمالی حاصل از آن دقیقاً کجا هزینه خواهد شد.
مدیریت مصرف، فقط افزایش قیمت نیست …
