وطن امروز / «جایی برای پنهان شدن نیست» عنوان یادداشت روز در روزنامه وطن امروز به قلم رضا رحمتی است که میتوانید آن را در ادامه بخوانید:
پروفسور «جان مرشایمر» در گفتوگو با کریس هجز، جملهای میگوید که در میان خندهاش، معنایی بسیار جدی در آن نهفته است: آمریکاییها از ترس آسیبپذیری تجهیزات و نیروهایشان در پایگاههای خلیج فارس، بخشی از آنها را به اردن منتقل کردند اما بعد، ایران به اردن هم رسید و حالا به روایت مرشایمر، واشنگتن ناچار شده بخشی از این تجهیزات را جابهجا کرده و به اسرائیل و حتی اروپا ببرد. این شاید در نگاه اول یک جزئیات تاکتیکی در دل یک جنگ بزرگ باشد اما اگر آن را کنار آنچه در ماههای اخیر در میدان رخ داده بگذاریم، تصویر کاملا متفاوتی شکل میگیرد. مساله دیگر فقط این نیست که ایران به کدام پایگاه حمله کرده یا چند موشک رهگیری شده، مساله این است که آیا آمریکا هنوز میتواند در فاصلهای قابل اتکا از ایران، یک محیط عملیاتی پایدار و امن ایجاد کند یا نه؟ این پرسش، از تعداد موشکهای شلیکشده مهمتر است، زیرا پاسخ آن مستقیما به توانایی آمریکا برای ادامه جنگ مربوط میشود.
تغییر معادله ایران در برابر شبکه حضور آمریکا
آمریکا زمانی وارد جنگ شد که تصور میکرد مهمترین مزیتش در برابر ایران، برتری مطلق هوایی، اطلاعاتی و لجستیکی و البته شبکهای از پایگاههای نظامی در سراسر منطقه است. کویت، بحرین، قطر، امارات، عراق، اردن و حتی فلسطین اشغالی، در معماری نظامی آمریکا نقاطی بودند که امکان استقرار نیرو، سوخترسانی، تعمیر و نگهداری هواپیماها، ذخیره مهمات و اجرای عملیات را فراهم میکردند. منطق این معماری روشن بود: اگر ایران در یک نقطه بتواند فشار ایجاد کند، آمریکا نقاط دیگری برای عملیات خواهد داشت. جنگ اما بهتدریج همین منطق را علیه واشنگتن برگرداند، زیرا ایران به جای آنکه فقط در برابر حمله مستقیم به خاک خود واکنش نشان دهد، شبکه پشتیبان این حملات را نیز وارد محاسبات خود کرد. به بیان سادهتر، ایران تلاش کرده میدان جنگ را از «ایران در برابر آمریکا» به «ایران در برابر شبکه حضور آمریکا» تبدیل کند. همین تغییر، معنای بسیاری از حملات پراکنده و ظاهرا جدا از هم ماههای اخیر را روشن میکند.
منطق ایران در شلیکهای اخیر …
