به گزارش خبرآنلاین سایت عصرایران نوشت: در سینمای جهان، سکانس رقص الزاماً به ژانر موزیکال محدود نیست. تاریخ سینما پر است از صحنه‌های رقصی که در فیلم‌های غیرموزیکال، نقش روایی، شخصیت‌پردازانه یا حتی استعاری ایفا می‌کنند. رقص در این آثار نه زائده، بلکه بخشی از منطق درونی فیلم است.
نمونه‌ی شاخص آن، سکانس رقص مشهور «Pulp Fiction» است. رقص میا والاس و وینسنت وگا، نه فقط لحظه‌ای سرگرم‌کننده، بلکه نقطه‌ی اوج رابطه‌ای است که تماشاگر می‌داند به فاجعه ختم خواهد شد. این صحنه، آرامش پیش از طوفان است؛ بدنی رها در جهانی که خشونت در کمین آن است. رقص در این سکانس نه تزئین، بلکه تعلیق است. یا رقص ویتو کورلئونه با دخترش در عروسی در «پدرخوانده»؛ صحنه‌ای که در نسبت آینه‌ای‌اش با جانشین ویتو، به انتقال قدرت و تغییر نظم خانواده معنا می‌دهد.
حتی رقص هذیانی در «The Big Lebowski»، که آشکارا به قلمرو ناخودآگاه و ذهن آشفته‌ی کاراکتر پرتاب می‌شود، کارکردی روان‌شناختی و فرمی دارد. منطق روایی کنار می‌رود تا منطق ذهنی جای آن را بگیرد. …
