از امارات و جمهوری آذربایجان تا برزیل و اکنون ترکیه و استرالیا؛ کشورهایی که قرار است جهان را به مهار بحران اقلیم فرابخوانند، همزمان برای افزایش تولید نفت و گاز برنامه می‌ریزند. آیا اجلاس‌های اقلیمی سازمان ملل به تریبونی برای مهار سوخت‌های فسیلی تبدیل شده‌اند یا به صحنه‌ای برای مدیریت سیاسی تناقض میان تعهدات زیست‌محیطی و منافع انرژی؟ در آستانه اجلاس اقلیمی سال2026 سازمان ملل موسوم به کاپ۳۱ که قرار است از ۹ تا ۲۰ نوامبر در آنتالیا برگزار شود، پرسشی قدیمی بار دیگر با شواهدی تازه روبه‌روست: چرا ریاست اجلاس‌هایی که ماموریتشان مقابله با گرمایش زمین است، پی‌درپی به کشورهایی می‌رسد که برای آینده صنعت نفت و گاز خود برنامه‌های توسعه‌ای بلندپروازانه دارند؟
این بخش به‌صورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
تحلیل تازه سازمانGlobal Witness، منتشرشده در ۱۹ اکتبر ۲۰۲۶، نشان می‌دهد که مساله دیگر صرفا حضور شرکت‌های نفتی در حاشیه مذاکرات اقلیمی نیست، تناقض عمیق‌تر است: دولت‌هایی که باید برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای و گذار از سوخت‌های فسیلی اجماع ایجاد کنند، همزمان در حال گسترش ظرفیت تولید همین سوخت‌ها هستند. بررسی چهار دوره پیاپی اجلاس‌های کاپ۲۸ تا کاپ۳۱، الگویی نگران‌کننده را آشکار می‌کند؛ الگویی که در آن، تعهد اقلیمی در بیانیه‌های رسمی و توسعه فسیلی در برنامه‌های اقتصادی، دوشادوش یکدیگر پیش می‌روند. چهار اجلاس، یک تناقض تکرارشونده …
