جوان آنلاین: تقریباً نیم‌قرن پیش و در عنفوان جوانی فیلم تأثیرگذار گال را ساخت که سرو شکل آن نشان می‌داد گنجینه سینمای ایران با یک استعداد جدید روبه‌روست، اما سینمای ابوالفضل جلیلی طی سال‌ها فراز‌و‌فرود زیادی را از سر گذراند. با این فیلمساز پیشکسوت درباره رابطه سینما و مخاطب و اهمیت عنصر رسانه‌ای در هنرهفتم گفت‌و‌گو کرده‌ایم.
با وجود همه محدودیت‌هایی که شاید بعضاً دردهه ۶۰ وجود داشت، اما نمی‌شود این را انکار کرد که سینمای ایران در دهه اول و دوم انقلاب سینمای قابل اعتنا و شریفی بود. ما با فیلم‌هایی مواجه بودیم که در بخش مهمی از آن دنیای کودک و نوجوان تصویر می‌شد و این جهان به طور عادی نشاط، زندگی، معصومیت و پاکی خاص خود را دارد. حالا، اما به جایی رسیده‌ایم که بخشی از سینمای ایران در جهان با آثاری شناخته می‌شود که تصویری نه چندان مطلوب از جامعه ایرانی ارائه می‌دهد. دوست کارگردانی می‌گفت ما، چون نمی‌توانستیم درباره بزرگ‌تر‌ها فیلم‌های جدی بسازیم مجبور بودیم به سمت دنیای کودک‌و‌نوجوان برویم. شما چقدر این را قبول دارید؟ …
