«سام» همیشه فکر می کرد انباری خانه مادربزرگش پر از وسایل بی استفاده است.
یک روز برای مرتب کردن خانه به انباری رفت. میان چند جعبه قدیمی، چشمش به یک جعبه چوبی افتاد.
جعبه را باز کرد.
داخل آن یک ویولن قدیمی بود.
ساز پر از گردوغبار بود و یکی از سیم هایش پاره شده بود.
سام آن را برداشت و از مادربزرگش پرسید:
«این مال چه کسی بوده؟»
مادربزرگ چند لحظه ساکت ماند و گفت:
«مال پدرت بود.»
سام با تعجب پرسید:
«پدرم ویولن می زد؟»
مادربزرگ لبخند تلخی زد.
«وقتی جوان بود، عاشق موسیقی بود. می خواست نوازنده شود.»
سام دوباره به ویولن نگاه کرد.
«پس چرا رهایش کرد؟»
مادربزرگ گفت:
«زندگی همیشه آن طور که آدم می خواهد پیش نمی رود.»
سام جعبه را بست و کنار گذاشت.
اما چند روز بعد دوباره سراغ ویولن رفت.
او تصمیم گرفت ساز را تعمیر کند.
ویولن را نزد پیرمرد سازسازی به نام «رضا» برد.
پیرمرد ساز را بررسی کرد و گفت:
«این ساز قدیمی است، اما هنوز می تواند صدا بدهد.»
سام پرسید:
«چقدر هزینه دارد؟»
رضا لبخند زد و گفت:
«اگر واقعاً می خواهی دوباره صدایش را بشنوی، کمک می کنم.»
چند روز بعد، ویولن تعمیر شد. …
