چهارشنبه, ۳۰ بهمن, ۱۳۹۸ / 19 February, 2020
مجله ویستا

آن دلبر عیار من ار یار منستی


آن دلبر عیار من ار یار منستی    کوس «لمن الملک» زدن کار منستی
گر هیچ کلاهی نهدم از سر تشریف    سیاره کنون ریشه‌ی دستار منستی
بر افسر شاهان جهانم بودی فخر    کر پاردم مرکبش افسار منستی
ور گل دهدی چشم مر از آن رخ چون باغ    صحرای فلک جمله سمن زار منستی
گرهیچ عزیز دهدم از پس خواری    بالله همه گلهای جهان خار منستی
جوزای کمرکش کشدی غاشیه‌ی من    گر حشمت او همره زنار منستی
ور کژدم زلفش گزدی مر جگرم را    هر چیز که آن مال جهان مار منستی
هر روز دلی نو دهدم از دو لب خویش    گر دیده‌ی شوخش نه جگر خوار منستی
یاری که نسوزد نه بسازد ز لب او    شایستی اگر در دل بیمار منستی
گر هیچ قبولم کندی سایه‌ی آن در    خورشید کنون سایه‌ی دیوار منستی
گر لطف لبش نیستی از قهر دو زلفش    هر چوب که افراخته‌تر دار منستی
گویند که جز هیچ کسان را نخرد یار    من هیچکسم کاش خریدار منستی
ور داغ سنایی ننهادی صفت او    کی خلق چنین سغبه‌ی گفتار منستی

همچنین مشاهده کنید
 وبگردی


 از میان خبرها




وبگردیروزنامه دنیای اقتصادسایت شفقناروزنامه فرهیختگانخبرگزاری ایلناسایت ارانیکوسایت همشهری‌آنلاینخبرگزاری ایسناسایت مشرقروزنامه ابتکار