استراتژی قدیمی.. چرا اسرائیل کارخانه‌های آهن و فولاد ایران را بمباران می‌کند؟

به گزارش ایلنا به نقل از الجزیره، روزهای پنج‌شنبه و جمعه، رژیم اسرائیل کارخانه‌های اصلی تولید آهن و فولاد در ایران و همچنین چند سایت صنعتی دیگر را هدف قرار داد. تهران این اقدامات را «تشدید خطرناک تنش» توصیف کرده و هشدار داده است که این حملات می‌تواند جنگ را به مرحله جدیدی ببرد.

استراتژی هدف قرار دادن صنایع با کاربرد دوگانه – نظامی و مدنی – روشی سنتی در جنگ است که در جنگ جهانی دوم و دیگر منازعات بعدی برای کاهش توان تولیدی دشمن استفاده شده است. این روش، تأثیرات سنگینی بر زندگی غیرنظامیان دارد.

برای نمونه، در آگوست ۱۹۴۳، ایالات متحده کارخانه‌های تولید توپک‌های فلزی صنعتی در شهر شواینفورت آلمان را بمباران کرد تا نقاط گلوگاهی صنایع نظامی آلمان تخریب شود. این توپک‌های فلزی صنعتی تقریباً در تمامی صنایع نظامی و مدنی، از جمله تانک‌ها، هواپیماها، موتور و دیگر تولیدات استفاده می‌شدند. تجربه تاریخی نشان می‌دهد که هدف قرار دادن این نقاط گلوگاهی، گرچه توان تولیدی دشمن را کاهش می‌دهد، هزینه سنگینی برای غیرنظامیان دارد.

در ادامه این روند، اسرائیل بزرگ‌ترین کارخانه‌های آهن و فولاد ایران را بمباران کرده است: فولاد خوزستان در اهواز و فولاد مبارکه در اصفهان، که یکی از بزرگ‌ترین کارخانه‌های فولاد خاورمیانه و بزرگ‌ترین واحد صنعتی ایران است.

این سومین بار است که اسرائیل اهداف صنعتی و غیرنظامی ایران را هدف قرار می‌دهد. پیش‌تر، میدان گاز «پارس جنوبی» هدف حمله قرار گرفته بود؛ اسرائیل مدعی شده بود که درآمد این میدان به نیروهای سپاه پاسداران اختصاص دارد.

تصاویر ماهواره‌ای همچنین نشان می‌دهد که کارخانه تولید الیاف کربن در منطقه صنعتی لیا، جنوب استان قزوین، تخریب شده است. الیاف کربن بخش حساس صنایع پهپادی است، زیرا امکان ساخت بدنه سبک و ارزان برای پهپادها را فراهم می‌کند، که به تولید انبوه پهپاد با هزینه کمتر و برد طولانی منجر می‌شود.

پس از این حملات به بخش‌های صنعتی و اقتصادی ایران، تهران وعده پاسخ داده و اعلام کرده که جنگ وارد مرحله جدیدی شده و ممکن است بخش‌هایی از صنایع اقتصادی و صنعتی اسرائیل و همچنین اهداف مرتبط با آمریکا را هدف قرار دهد.

با این حال، ورود به این مرحله خطرناک به معنای ناتوانی ایران در ادامه مبارزه نیست. تجربه تاریخی نشان می‌دهد که حتی پس از بمباران کارخانه‌های حیاتی، صنایع نظامی قادر به سازگاری و ادامه تولید بوده‌اند و جنگ‌ها معمولا با این حملات متوقف نمی‌شوند.