فشار مضاعف بر دوش کارگر و کارفرما/ مساعدت دولت و تامین اجتماعی ضروری است

به گزارش خبرنگار ایلنا، از آغاز تجاوز به ایران و جنگ حدود یک ماه گذشته است. برخی از کارگاه‌ها در طول این‌مدت تعطیل و یا نیمه‌تعطیل بوده‌اند و کارشان رونق چندانی نداشته است. آنها توان پرداخت بدهی خود را به تامین اجتماعی ندارند و آنطور که در تماس با "ایلنا" مطرح شده، تامین اجتماعی برای آنها ضرب‌العجل پرداخت بدهی تعیین کرده است.

از طرفی تامین اجتماعی بخش زیادی از درآمد خود را از راه دریافت حق بیمه به دست می‌آورد و برای اداره‌ی امور روی آن حساب کرده، اما از طرفی دیگر بسیاری از بنگاه‌های اقتصادی توان خود را برای پرداخت حق بیمه از دست داده‌اند. این وسط کارگران بزرگترین بازندگان هستند و بیشترین آسیب را می‌بینند. اما در شرایطی که هر سوی ماجرا ناتوان از انجام وظایف و تعهدات خود هستند چه باید کرد؟

ابراهیم رحیمیان، دبیر اجرایی خانه کارگر طبس، در پاسخ به این سوال به "ایلنا" گفت: متأسفانه وضعیت موجود، به‌ویژه پس از شرایط اخیر، موجب بروز مشکلات جدی برای کارفرمایان شده و به‌تبع آن، کارگران نیز تحت فشار قرار گرفته‌اند. در واقع، کارگر، کارفرما و سازمان تأمین اجتماعی همگی در این شرایط متحمل فشار هستند. با این حال، نکته‌ای که قابل تأکید است این است که یکی از این طرفین باید انعطاف بیشتری نشان داده و حمایت لازم را ارائه دهد.

وی ادامه داد: با توجه به اینکه کارگران عملاً از قدرت و ابزار چانه‌زنی برخوردار نیستند، فشار وارده بر آنان بسیار بیشتر است. تنها سرمایه آنها توان جسمی و نیروی کار و تنها منبع درآمدشان حقوقی است که از سوی کارفرما دریافت می‌کنند. برخلاف برخی افراد که ممکن است دارای منابع درآمدی متعدد باشند، کارگران عموماً تنها از طریق نیروی کار خود امرار معاش می‌کنند.

رحیمیان گفت: در چنین شرایطی، چنانچه کارفرما با مشکل مواجه شود و در پرداخت حقوق تأخیر ایجاد شود، کارگر به‌شدت آسیب می‌بیند. حتی در ماه‌های اخیر مشاهده شده که برخی کارفرمایان اقدام به تعدیل نیرو کرده‌اند. برای مثال، در یکی از شرکت‌ها شاهد بودیم که کارگرانی که تنها چند ماه تا بازنشستگی فاصله داشتند تعدیل شدند. این کارگران با حداقل حقوق و از طریق بیمه بیکاری به سمت بازنشستگی سوق داده می‌شوند که باعث می‌شود مستمری آنها پایین بیاید و زحمات سال‌ها کار سختشان به باد رود.

دبیر اجرایی خانه کارگر طبس تاکید: از سوی دیگر، کارفرمایان نیز تحت فشارهای مختلف قرار دارند. در برخی موارد، مجموعه‌های تولیدی ناچارند محصولات خود را مطابق سیاست‌های کلان دولت، ابتدا برای تأمین نیازهای داخلی اختصاص دهند و امکان صادرات را ندارند. این در حالی است که تأخیر در پرداخت مطالبات از سوی مجموعه‌های بالادستی، زنجیره تولید را با مشکل مواجه کرده و در نهایت، بیشترین فشار بر کارگر وارد می‌شود.

رحیمیان گفت: در این میان، سازمان تأمین اجتماعی نیز برای وصول مطالبات خود، از جمله حق بیمه و برخی پرداخت‌های قانونی نظیر سهم ۴ درصدی موضوع مشاغل سخت و زیان‌آور، فشار مضاعفی وارد می‌کند. در نتیجه، در مواردی مشاهده شده که کارگران مشاغل سخت که موعد بازنشستگی آنها رسیده به دلیل عدم تسویه این ۴درصد از سوی کارفرما، امکان بازنشستگی پیدا نمی‌کنند.

دبیر اجرایی خانه کارگر طبس افزود: در چنین شرایطی، یا کارگر ناچار است شخصاً این مبلغ را پرداخت کند و سپس پیگیری حقوقی انجام دهد، یا فرآیند بازنشستگی وی به تعویق می‌افتد که هر دو حالت مشکلات فراوانی ایجاد می‌کند و ظلم در حق کارگر است.

این فعال کارگری گفت: در رابطه با این موضوع خاص، به نظر می‌رسد بهترین راهکار این باشد که سازمان تأمین اجتماعی، بازنشستگی کارگران این مشاغل سخت را منوط به تسویه کامل این بدهی‌ها نکند و پرداخت مستمری را آغاز نماید. از آنجا که این سازمان مطالبات قابل‌توجهی از دولت دارد، می‌تواند از طریق منابع دولتی یا سازوکارهای مالی موجود، این کسری‌ها را جبران کند.

رحیمیان تاکید کرد: در مجموع، پیشنهاد می‌شود دولت با اتخاذ تدابیر حمایتی، از یک سو به سازمان تأمین اجتماعی کمک کند و فشار وارده بر کارفرمایان و به‌ویژه کارگران را کاهش دهد. تاکید می‌کنم که بیش از همه لازم است این فشار از دوش کارگران برداشته شود، چراکه آنان کمترین قدرت را در این چرخه دارند.

دبیر اجرایی خانه کارگر طبس گفت: بدیهی است که رابطه میان کارگر و کارفرما یک رابطه دوسویه است و تضعیف هر یک از این دو، به زیان دیگری خواهد بود. بنابراین، حمایت هم‌زمان از کارفرما و کارگر ضروری است. در این میان، نقش دولت و سازمان تأمین اجتماعی در ایجاد تعادل و کاهش فشارها بسیار حائز اهمیت است.

رحیمیان در پایان تاکید کرد: بهترین راهکار، افزایش حمایت‌های دولتی و تعامل مؤثر میان دولت و سازمان تأمین اجتماعی است تا از این طریق، فشار موجود بر کارگران و کارفرمایان کاهش یابد.