حالا که سایهی جنگ برسر کشورست و تخریب زیرساختها و ترور و انزوای چهرههای میانهرو، دولت را بیش از پیش کمظرفیت کرده است، بر نخبگان است که بجای بار کردن انتظاراتی بر دوش دولت که همگی پیشاپیش میدانیم از عهدهی حملش بر نمیآید، اولاً بر مبنای پذیرش «منطقِ قدرت» و «منطقِ موقعیت» واقعبینی را گسترش دهند و ثانیاً نه تنها از تمرکز بر بیان ضعفها و «سیاست زرگری» پرهیز کنند و نقاط قوت و پیشنهادات مشفقانه و شدنی مطرح کنند، که خود دست به کارِ خلق قدرت و توانمندسازی جامعه، حکومت یا هردو، به نحوی همافزا …