اندوهش آن اندازه بود که از همدردی بازماندم

در تمام سال‌هایی که نبود، هر روزش عذاب وجدانی بود که ما هستیم و آن‌ها نیستند. ما کار می‌کنیم و می‌بینیم، و او و آن‌ها بازمانده‌اند. رهایی‌شان در آغاز به نظر پایان این اندوه بود و البته آغاز یادگیری من.