آرمان امروز : مدرنیسم به تعبیر هگلی برنهادش را در درون خود پرورش داد و چند صباحی است که شورش برنهاد خود را به خوبی لمس کرده است. بدین سان هر نهادی، دیر یا زود با نفی و بازاندیشی روبهرو میشود. پستمدرنیسم نیز یکی از صورتهای همین خودانتقادی تاریخی است. در این آوردگاه مدرنیته و پستمدرن، کمتر اشتراکی یافت میشود، چون پستمدرنیسم، این عصیانگر دوران بیش از تصور یاغی است، منسجم است، نه به اندازه مدرنیته و کاتورهای اما نه به آن صورت که بیسرانجام باشد. پستمدرنیسم، اقتدار روایتهای مسلط را به چالش میکشد و بداهت آنچه را حقیقت نهایی پنداشته میشد، محل تأمل قرار میدهد. گستردگی عملی پستمدرنیسم با برساختن ساختارهای جدید فرهنگی، هنری، سیاسی، جامعهشناختی، آنچنان هست که مدرنیته را به جدالی سهمگین فراخواند و نظم دوران مدرن را به چالش بکشد و شوربختانه دیگر هابرماس هم زنده نیست تا این متجاسر متمرد قرن حاضر را کمی مهار کند.
نزدیک به نیم قرن پیش که ژان فرانسوا لیوتار وضعیت پسامدرن را با بیاعتباری یا تضعیف روایتهای کلان برجسته نمود تا همین امروز، مناقشهای بی سرانجام میان این دو رخ داده است. روایتهایی که روزگاری فخر مدرنیته بودند و تفسیری فراگیر از تاریخ، عقلانیت، علم، پیشرفت و رهایی انسان میدادند، در وضعیت هم اقتدار و انحصارشان در هم شکسته شد. دیگر عقل و علم تنها راههای رسیدن به حقیقت و واقعیت نیستند و راههای شناخت بی واسطه و نهایی واقعیت متعدد شده اند.
پستمدرنیسم اگرچه مدعیست وجود واقعیت را کاملاً رد نمیکند ولیکن امکان دستیابی به روایتی مطلق و مستقل از زبان، گفتمان و مناسبات قدرت را به پرسش میگیرد. هر چند اندیشمندانی همچون استیون هیکس پستمدرنیسم را برنمیتابند و برآنند که از نظر متافیزیکی پستمدرنیسم واقعیت ستیز است، پس به صورت معناداری درباره یک واقعیت مستقل نمیتوان صحبت کرد و در ساحت معرفتی بر مبحث سوژگی، مرسوم بودن و قیاسناپذیری ساختارهای اجتماعی- زبان شناختی تاکید میکند. …


دانلود از کافه بازار
































































































































































