تأکید سران این سه کشور بر اینکه جنگ هستهای برندهای نخواهد داشت و نباید آغاز شود، در شرایطی مطرح میشود که قدرتهای بزرگ جهان دههها است زرادخانههای هستهای خود را توسعه دادهاند و رقابت تسلیحاتی همچنان یکی از مؤلفههای اصلی مناسبات امنیتی جهان به شمار میرود.
بررسی این موضع از منظر نظریههای علوم سیاسی و روابط بینالملل، موضوع مهمی را پیش روی تحلیلگران قرار میدهد؛ اینکه آیا آنچه مانع وقوع جنگ هستهای شده، تلاش برای حذف این تسلیحات بوده یا شکلگیری نوعی موازنه قدرت میان کشورهای دارنده سلاح اتمی. نظریه موازنه اتمی بر این مبنا استوار است که برخورداری طرفهای متخاصم از توان هستهای میتواند هزینه آغاز جنگ را به اندازهای افزایش دهد که هیچیک از طرفین تمایلی به استفاده از این تسلیحات نداشته باشند. موازنه اتمی؛ بازدارندگی از مسیر توازن قدرت
برای درک اهمیت این نظریه باید به تاریخ استفاده از سلاح هستهای بازگشت. آمریکا در جریان جنگ جهانی دوم، زمانی که هیچ کشور دیگری به سلاح اتمی دسترسی نداشت، دو بمب هستهای را علیه شهرهای هیروشیما و ناکازاکی ژاپن به کار گرفت. این اتفاق نشان داد که برخورداری انحصاری یک قدرت از سلاحی با چنین میزان تخریب، چه ظرفیت گستردهای برای اعمال قدرت نظامی و تحمیل اراده بر دیگر کشورها ایجاد میکند.
بااینحال، دستیابی اتحاد جماهیر شوروی به سلاح هستهای در سال ۱۹۴۹، شرایط پیشین را تغییر داد. پس از آن، کشورهای دیگری از جمله چین و فرانسه نیز به این توانایی دست یافتند و در دهههای بعد، هند، پاکستان و کره شمالی به جمع کشورهای دارای سلاح هستهای اضافه شدند. به این ترتیب، انحصار اولیه آمریکا از بین رفت و استفاده از تسلیحات اتمی دیگر نمیتوانست بدون در نظر گرفتن احتمال واکنش متقابل طرف مقابل صورت بگیرد. …


دانلود از کافه بازار





















































































































![[دکتر فرشاد رومی] نشست شنژن و آغاز بازآرایی نظم جهانی](/news/u/2026-11-20/ettelaat-n0o8b.jpg)










































