گزارش میدانی از منطقه آداس نشان میدهد ساختوساز در بخشهایی از محدوده جنگلی این منطقه در حال گسترش است؛ اتفاقی که نگرانیهایی درباره کاهش پوشش گیاهی، تغییر چهره طبیعی منطقه و آسیب به زیستبوم جنگل ایجاد کرده است. یک ساختمان؛ آغاز یک زنجیره
مسئله فقط چند ساختمان نیمهکاره نیست. نگرانی اصلی زمانی شکل میگیرد که ساختوساز بهصورت تدریجی در دل طبیعت پیشروی کند؛ ابتدا یک قطعه زمین، بعد یک جاده، سپس دیوارکشی و در نهایت چندین ساختمان در کنار هم.
هر بار که بخشی از پوشش گیاهی از بین میرود، فقط چند درخت حذف نشدهاند. مسیر عبور جانوران تغییر میکند، خاک و پوشش گیاهی آسیب میبیند و بخشهای مختلف جنگل از یکدیگر جدا میشوند.
اگر این روند متوقف نشود، آنچه امروز چند نقطه پراکنده به نظر میرسد، میتواند در آینده به یک پهنه گسترده از ویلاها، دیوارها و راههای دسترسی تبدیل شود. مردم آداس چه میگویند؟
نگرانی ساکنان منطقه فقط درباره وضعیت امروز جنگل نیست؛ آنها درباره آینده آداس سؤال دارند.
ساختوسازها با چه مجوزی انجام میشوند؟ چه نهادی بر تغییر کاربری زمینها نظارت میکند؟ چه تعداد مجوز صادر شده و مساحت زمینهای درگیر با ساختوساز چقدر است؟
اینها سؤالهایی است که پاسخ روشن و رسمی میخواهد. ساختمانهای نیمهکاره؛ زخمهایی که رها شدهاند
در کنار ساختوسازهای جدید، ساختمانهای نیمهکاره و پروژههای متوقفشده هم به بخشی از چهره منطقه تبدیل شدهاند.
بعضی از این سازهها سالها در میان درختان باقی ماندهاند؛ نه تکمیل شدهاند و نه تعیین تکلیف. در برخی نقاط نیز نخالههای ساختمانی و ضایعات در اطراف این بناها رها شده و علاوه بر تخریب منظر طبیعی، یک مشکل زیستمحیطی جدید ایجاد کرده است.
سؤال روشن است: مسئولیت این پروژههای رهاشده با چه کسی است و چرا بعد از توقف ساختوساز، تکلیف زمین و سازه مشخص نمیشود؟ مجوزها کجاست؟ چه کسی نظارت میکند؟
یکی از مهمترین مطالبات درباره آداس، شفاف شدن وضعیت حقوقی ساختوسازهای موجود است. …
