ماجرا زمانی عجیب‌تر می‌شود که بدانیم فوتبال ایران سال‌هاست عنوان «حرفه‌ای» را یدک می‌کشد و رقم قرارداد بازیکنان و مربیان به ده‌ها میلیارد تومان رسیده؛ با این حال، بخشی از همین تیم‌های حرفه‌ای هنوز برای ابتدایی‌ترین مؤلفه فوتبال حرفه‌ای، یعنی «خانه»، با مشکل مواجه‌اند. این تناقض را اگر کنار هم بگذاریم، تصویر چندان خوشایندی به دست نمی‌آید: فوتبال ایران پولِ تیم‌داری دارد، اما هنوز در ساختن باشگاه مشکل دارد. ورزشگاه خانه باشگاه است
اشتباه بزرگی است اگر بحران ورزشگاه را صرفاً به کیفیت چمن، نور یا ظرفیت سکو‌ها تقلیل دهیم. ورزشگاه برای یک باشگاه حرفه‌ای همان چیزی است که دفتر مرکزی برای یک شرکت یا کارخانه برای یک صنعت است؛ محل استقرار هویت، برند، هوادار و بخشی از مدل درآمدی. یک باشگاه حرفه‌ای الزاماً مجبور نیست مالک ورزشگاه باشد. در بسیاری از لیگ‌های معتبر دنیا باشگاه‌ها ورزشگاه اجاره می‌کنند یا با شهرداری‌ها و مجموعه‌های ورزشی قرارداد بلندمدت دارند یا حتی غول‌های اقتصادی با نام برند ورزشگاه می‌سازند و مالک برند می‌شوند، اما ورزشگاه را به یک باشگاه حرفه‌ای می‌دهند تا بهره تبلیغاتی ببرند. آنچه اهمیت دارد، مالکیت نیست؛ ثبات دسترسی است. مشکل فوتبال ایران دقیقاً از همین نقطه آغاز می‌شود.
وقتی باشگاهی در فاصله کوتاهی تا مسابقه هنوز نمی‌داند کجا میزبان خواهد بود، وقتی ورزشگاه انتخابی ناگهان از چرخه خارج می‌شود یا تیم برای هر مسابقه باید یک گزینه جایگزین پیدا کند، دیگر با یک «مشکل اجرایی» مواجه نیستیم؛ با ضعف زیرساختی مواجهیم. فرقی هم ندارد این تیم‌ها استقلال و پرسپولیس باشند در لیگ برتر یا شناورسازی قشم، تیمی ناشناخته در لیگ دسته اول. وقتی «میزبان» روی کاغذ می‌ماند …
دانلود از کافه بازار
