رویای آیناز؛ از سقف اتاق تا افتخارآفرینی در ناگویا

خبرگزاری مهر- گروه استان‌ها، عاطفه وفائیان: حضور در عرصه‌های بین‌المللی و ایستادن بر سکوهای آسیایی، رؤیای هر ورزشکاری است که سال‌ها از جان و آسایش خود مایه گذاشته تا پرچم کشورش را به اهتزاز درآورد. با این حال، پشت مدال‌ها و افتخارآفرینی‌هایی که در مستطیل مسابقات رقم می‌خورد، گاه واقعیتی تلخ و گزنده از غربت، بی‌مهری و دست‌های خالی قهرمانانی نهفته است که برای رسیدن به اردوهای ملی، سخت‌ترین مسیرها را بدون کمترین پشتیبانی طی می‌کنند. رشته کبدی در خراسان رضوی با تکیه بر استعدادهای ناب و مربیان دلسوز، توانسته با دست‌های خالی در اوج بدرخشد، اما بی‌مهری مسئولان شهری و ورزشی، این انگیزه را تا مرز فرسایش کامل پیش برده است.

مسیر دستیابی به سکوهای افتخار در میادین بین‌المللی، فراتر از تمرینات مداوم و تکنیک‌های ورزشی، ریشه در همراهی، صبوری و ازخودگذشتگی خانواده‌هایی دارد که پابه‌پای فرزندان خود سختی‌ها و هزینه‌های سنگین این راه را به جان می‌خرند؛ خانواده‌هایی که بار اصلی پرورش استعدادها را در شرایط دشوار اقتصادی به دوش می‌کشند تا پرچم کشور به اهتزاز درآید.

پشت هر قهرمانی که بر سکوهای ملی می‌ایستد، داستانی از رنج‌ها و حمایت‌های بی‌پایان نهفته است. در شرایطی که هزینه‌های سرسام‌آور رشته‌های ورزشی، بسیاری از خانواده‌ها را از پیمودن این مسیر باز می‌دارد، ایستادگی والدین برای تحقق رویاهای فرزندان، به تنها تکیه‌گاه ورزشکاران تبدیل شده است.

رویاهای تمام‌نشدنی دختر کبدی ایران؛ از سقف اتاق تا سکوی آسیا

آیناز فرامرزی، قهرمان کبدی در مسابقات آسیایی ناگویا در گفتگو با خبرنگار مهر ضمن اشاره به آغاز مسیر ورزشی خود از دوران کودکی اظهار کرد: من از بچگی عاشق ورزش بودم. پدر و مادرم هر دو ورزشکار بودند و شاید از نظر بعضی افراد اشتباه باشد، اما انتخاب من بین درس یا ورزش همواره ورزش بود و اولویت اصلی‌ام را روی ورزش گذاشتم. در این راه سختی‌های فراوانی کشیدم و آسیب‌های بسیار دشواری را پشت سر گذاشتم؛ حتی در همین اردوهای اول مسابقات ناگویا زانویم دچار آسیب‌دیدگی بسیار جدی و شدیدی شد، ولی با تمام این تفاسیر هیچ‌وقت ناامید نشدم و کم نیاوردم. …