امیررضا انگجی: آزادی اندیشه و پژوهش یکی از بنیادیترین پیششرطهای پیشرفت دانش و توسعه جوامع مدرن است. دانشگاه و پژوهش علمی زمانی میتوانند به شکل مؤثر به شناخت واقعیت کمک کنند که پژوهشگران بتوانند موضوعات مورد علاقه خود را انتخاب، درباره مسائل حساس تحقیق و نتایجی را منتشر کنند که لزوما با خواست دولت، احزاب سیاسی، گروههای ذینفوذ یا افکار عمومی سازگار نیست. با این حال، آزادی علمی در بسیاری از کشورهای جهان طی سالهای اخیر با فشارهای فزایندهای مواجه شده است. این فشار الزاما همیشه به شکل سانسور مستقیم، ممنوعیت انتشار مقاله یا تعطیلی دانشگاه ظاهر نمیشود. شکل ظریفتر و شاید مهمتر آن زمانی اتفاق میافتد که پژوهشگر پیشاپیش حدس بزند انجام پژوهش درباره یک موضوع خاص ممکن است برای دریافت بودجه، موقعیت شغلی، ارتقای دانشگاهی یا آینده حرفهای او هزینه داشته باشد و در نتیجه، بدون آنکه کسی مستقیما او را مجبور کند، موضوع پژوهش خود را تغییر دهد. مسئله اصلی مورد بررسی این است که آیا فشار سیاسی میتواند نهتنها محتوای پژوهشهای موجود، بلکه خودِ دستور کار علمی را تغییر دهد و باعث شود برخی موضوعات اساسا کمتر مورد مطالعه قرار گیرند؟
بودجه دولتی و آزادی اندیشه
مالیات ضمنی دولت بر آزادی اندیشه …
