این بیماری در صورت مزمن شدن و درماننشدن میتواند به آسیب تدریجی کبد، سیروز و افزایش خطر ابتلا به سرطان کبد منجر شود. با این حال، پیشرفتهای پزشکی در سالهای اخیر، چشمانداز درمان هپاتیت C را بهطور قابل توجهی تغییر داده است. امروزه داروهای ضدویروسی جدید در درصد بالایی از بیماران به درمان عفونت منجر میشوند و امکان پیشگیری از بسیاری از عوارض جدی بیماری را فراهم میکنند؛ به شرط آنکه مبتلایان بهموقع شناسایی شوند و به خدمات تشخیصی و درمانی دسترسی داشته باشند.
انتقال هپاتیت C بیشتر از طریق تماس با خون آلوده صورت میگیرد و استفاده از وسایل تزریق مشترک، تجهیزات غیراستریل و ابزارهای آلودهای که موجب آسیب پوست میشوند، از عوامل مهم انتقال آن به شمار میروند. در مقابل، تماسهای معمول روزمره مانند دست دادن، در آغوش گرفتن و استفاده مشترک از ظروف غذا موجب انتقال این بیماری نمیشوند. آگاهی از راههای واقعی انتقال، علاوه بر کمک به پیشگیری از ابتلا، نقش مهمی در کاهش ترسهای بیمورد، اصلاح باورهای نادرست و جلوگیری از انگ اجتماعی و تبعیض علیه افراد مبتلا دارد.
با وجود دسترسی به درمانهای مؤثر، کنترل هپاتیت C همچنان به مجموعهای از اقدامات هماهنگ نیاز دارد؛ از جمله شناسایی افراد در معرض خطر، گسترش امکان انجام آزمایش، رعایت اصول کنترل عفونت در مراکز درمانی و خدماتی، تأمین خون سالم و فراهم کردن دسترسی مناسب به داروهای ضدویروسی. از سوی دیگر، نبود واکسن مؤثر برای این بیماری و امکان ابتلای مجدد پس از بهبودی، اهمیت رعایت مداوم اصول پیشگیری را دوچندان میکند. اطلاعرسانی دقیق و مبتنی بر شواهد علمی میتواند در افزایش مشارکت مردم در برنامههای تشخیص و درمان و کاهش بار این بیماری در جامعه مؤثر باشد. …


دانلود از کافه بازار




























































