بازار
این اظهارنظر، اگرچه برای ناظرانِ آگاه از سبک بیانی ترامپ غافلگیرکننده نبود، اما در بستر مبارزات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۶ و در آستانه انتخابات کنگره، بار دیگر پرسشی بنیادین را پیش کشید: چه بر سر استانداردهای گفتمان سیاسی در آمریکا آمده است، و آیا این «ابتذال کلامی» را می‌توان صرفاً یک نقص شخصیتی فردی دانست، یا نشانه‌ای از فرآیندی عمیق‌تر؟
عادی‌سازی فحاشی: از استثنا به قاعده
داده‌ها نشان می‌دهند که تغییر لحن ترامپ امری کیفی و صرفاً مربوط به یک یا دو مورد نیست. تحلیل روزنامه واشینگتن پست در می ۲۰۲۶ نشان داد که در یک سال و نیم نخست ریاست‌جمهوری اول ترامپ، حدود ۴۰ درصد از سخنرانی‌های او حاوی یک واژه رکیک بود. در دوره دوم ریاست‌جمهوری، این رقم به ۹۳ درصد رسیده است. این جهش کمی، بازتاب یک تغییر کیفی است: فحاشی از یک انحراف گاه‌به‌گاه به عنصری ساختاری در ارتباطات سیاسی تبدیل شده است.
کاتلین هال جیمیسون، مدیر بازنشسته مرکز سیاست عمومی آننبرگ در دانشگاه پنسیلوانیا، در این باره میگوید: «معمولاً انتظار دارید این نوع عبارات مبتذل در خلوت بیان شوند، نه در ملأ عام. او [ترامپ] با مخاطب احساس راحتی بیشتری می‌کند و کمتر نگران این است که در جمعی دیده شود که ممکن است آن را مشکل‌ساز بداند.» جیمیسون این پدیده را نشانه‌ای از «رفع بازداری» (disinhibition) می‌داند؛ یعنی فرسایش سازوکارهای درونی و بیرونی‌ای که پیش‌تر مرزهای گفتار رئیس‌جمهور را کنترل می‌کردند. …
