وطن‌دوستی در نگاه اسلام فضیلت است یا تعصب؟

خبرگزاری مهر، سرویس دین، حوزه و اندیشه، سیده فاطمه سادات کیایی: تبیین نسبت آموزه های وحیانی با مفاهیم سرزمینی و ملی، بیانگر ان است که اسلام با تایید عواطف فطری و هویت های بومی، ان ها را در افق متعالی تقوا و عدالت جهت بخشی کرده و از فروغلتیدن به ورطه عصبیت و تجاوز بازمی دارد. تامل در منظومه معرفتی اسلام نشان می دهد که پیوند وثیق میان وطن دوستی مسولانه، دفاع مشروع از سرزمین، هم افزایی هویت ایرانی و اسلامی و حاکمیت خلل ناپذیر عدالت، بیش از هر زمان دیگر در این برهه حساس و خطیر تاریخی ضرورت می یابد. در روزگاری که جامعه با تهدیدهای چندلایه، طراحی های تفرقه افکنانه و تلاش برای گسستن پیوندهای هویتی و اجتماعی مواجه است، هوشیاری، بصیرت و موقعیت شناسی همه مردم ضامن اصلی بقا، عزت و استقلال کشور به شمار می رود.

در ادامه این گفت و گو، با حجت الاسلام عبدالحسین یداللهی، پژوهشگر بنیاد پژوهش های اسلامی استان قدس رضوی، به بررسی این چهار محور می پردازیم.

علاقه به زادگاه و خاک، گرایشی ریشه دار در فطرت انسان است، گاهی این حس با تعصبات کورکورانه اشتباه گرفته می شود. با توجه به اموزه های دینی، مرز میان وطن دوستی به عنوان یک فضیلت اخلاقی و عصبیت جاهلی کجاست و اسلام چه نگاه دقیقی به این موضوع دارد؟

علاقه به زادگاه، کانون رشد و مسکن، گرایشی ریشه دار در فطرت ادمی است که متون دینی نه تنها ان را سرکوب نکرده، بلکه ارج نهاده اند. قران مجید ریشه کن شدن از دیار و اخراج از خانه را در ردیف تکالیف بسیار شاق و هم سنگ با گذشتن از جان قرار داده است. خداوند می فرماید: و لو ان ما کتبنا علیهم ان اقتلوا انفسکم او اخرجوا من دیارکم ما فعلوه الا قلیل منهم. همچنین در سیره نبوی، این دلبستگی عاطفی به روشنی جلوه گر است؛ چنان که رسول خدا (ص) هنگام خروج ناگزیر از مکه مکرمه، خطاب به ان دیار فرمودند: و الله انک لخیر ارض الله، و احب ارض الله الی، و لولا انی اخرجت منک ما خرجت. …