افزایش هزینه سوخت نیروگاهی در قبوض برق، فراتر از تغییر یک ردیف در صورتحساب ماهانه است. در اقتصادی که مردم با فشارهای سنگین معیشتی روبهرو هستند، هر بار بخشی از هزینههای ناشی از ناترازی یا کمبود منابع از مسیر تازهای به مصرفکننده منتقل میشود. انگار وزارتخانههایی که قرار بود به مردم یارانه بدهند، جای یارانهدهنده و یارانهبگیر را عوض کردهاند تا بار هزینهها باز هم به گردهی مردم تحمیل شود.
بر اساس محاسباتی که در روزهای اخیر درباره قبوض برق منتشر شده، هزینه سوخت نیروگاهی در یک نمونه قبض خانوار با مصرف ماهانه ۲۰۰ کیلوواتساعت، از حدود هزار و ۶۰۰ تومان به ۱۴ هزار و ۱۰۰ تومان رسیده؛ افزایشی نزدیک به ۸.۸ برابر. مشترک مورد اشاره باید ماهانه حدود ۱۲ هزار و ۵۰۰ تومان بیشتر فقط بابت همین ردیف بپردازد. این ارقام مربوط به یک نمونه محاسباتی است و به معنای افزایش یکسان هزینه برای تمام مشترکان نیست.تبدیل یارانه انرژی به هزینه تازه!
سالهاست انرژی در ایران با عنوان یکی از مهمترین ابزارهای حمایتی دولت از خانوارها شناخته میشود. برق، گاز و سوخت با سازوکارهای یارانهای به دست مصرفکننده میرسند و یکی از توجیهات اصلی این سیاست، حمایت از قدرت خرید مردم و جلوگیری از انتقال کامل هزینههای تولید به مصرفکننده نهایی است اما در عمل، تصویر پیچیدهتری پیش روی مردم قرار دارد.
از یک سو دولت و شرکتهای تابعه با مسئله ناترازی انرژی، کمبود سرمایهگذاری و هزینههای بالای تولید روبهرو هستند و از سوی دیگر، بخشی از راهکارهای تأمین منابع از طریق افزایش دریافتی از مشترکان دنبال میشود. این همان نقطهای است که سیاست حمایتی انرژی با پرسش جدی مواجه میشود: اگر قرار است انرژی ابزار حمایت از معیشت باشد، چرا هزینه حل مشکلات ساختاری این صنعت باید تا این اندازه به مصرفکننده منتقل شود؟ …


دانلود از کافه بازار
































































































































































