ظرفیت مغفول پاکستان برای تجارت ایران؛ چرا مسیرهای جایگزین محاصره دریایی فعال نشدند؟

به گزارش گروه اقتصادی ایسکانیوز، تجارت ایران سال‌ها بر شبکه‌ای از مسیرهای دریایی، بنادر جنوبی و کانال‌های تأمین مالی و تسویه ارزی استوار بوده است؛ شبکه‌ای که در شرایط عادی، امکان جابه‌جایی حجم بزرگی از کالاهای اساسی و تجاری را فراهم می‌کرد، اما با بروز تنش‌های نظامی و اختلال در مسیرهای اصلی، آسیب‌پذیری این الگو بیش از گذشته نمایان شده است. مسئله تنها به دشوار شدن رفت‌وآمد کشتی‌ها محدود نیست؛ هر اختلال در مسیرهای حمل‌ونقل، تسویه ارزی و انتقال کالا می‌تواند بخش‌های مختلف زنجیره تأمین را تحت تأثیر قرار دهد.

در چنین شرایطی، شناسایی و فعال‌سازی مسیرهای جایگزین، از مرزهای زمینی شمالی تا مسیرهای تجاری با پاکستان، اهمیت ویژه‌ای پیدا می‌کند. با این حال، استفاده از این ظرفیت‌ها نیازمند برنامه‌ریزی لجستیکی، زیرساخت مناسب در مرزها و هماهنگی میان دستگاه‌های مسئول است؛ موضوعی که به اعتقاد امیر امیری‌فر، کارشناس حوزه تجارت دریایی، هنوز متناسب با ابعاد شرایط فعلی دنبال نشده است. وابستگی ۹۰ درصدی تجارت به دریا؛ آسیب‌پذیری در برابر اختلال مسیرها

امیر امیری‌فر در گفت‌وگو با خبرنگار اقتصادی ایسکانیوز، با اشاره به وابستگی بالای تجارت ایران به مسیرهای دریایی، اظهار کرد: «برآورد من این است که پیش از آغاز جنگ، حدود ۸۵ تا ۹۰ درصد تجارت ایران به مسیرهای دریایی وابسته بود. در حوزه کالاهای اساسی نیز حدود ۸۵ درصد از تأمین این کالاها از طریق مرزهای جنوبی و مسیرهای دریایی انجام می‌شد؛ حجمی که بر اساس برآوردهای مطرح‌شده، حدود ۲۵ میلیون تن در سال و به ارزش تقریبی ۹ میلیارد دلار بود.»

وی با اشاره به اینکه بخش دیگری از واردات سالانه کشور را کالاهای تجاری تشکیل می‌دهند، افزود: «در کنار کالاهای اساسی، حدود ۱۵ میلیون تن دیگر نیز به حجم سالانه واردات کالاهای تجاری اختصاص دارد. بنابراین، اختلال در مسیرهای دریایی صرفاً مسئله واردات مواد غذایی نیست، بلکه می‌تواند طیف گسترده‌ای از مبادلات تجاری کشور را تحت تأثیر قرار دهد.» …