بازار
حالا روایت‌هایی از گوشه‌وکنار جامعه شنیده می‌شود؛ از بیمارانی که بیماری‌های زمینه‌ای دارند و برای کنترل بیماری‌شان به مصرف مداوم دارو نیازمندند و حتی افرادی که با بیماری‌های خاص زندگی می‌کنند، اما افزایش هزینه‌های دارو و درمان، توان ادامه مسیر را از آنها گرفته است. بعضی داروها کمتر خریداری می‌شوند، برخی نسخه‌ها نیمه‌کاره می‌مانند و مراجعه‌هایی که باید منظم و مستمر باشند، به امید بهتر شدن شرایط مالی عقب می‌افتند.
برای بخشی از جامعه، مراجعه به پزشک دیگر نخستین واکنش به بیماری نیست؛ ابتدا حساب‌وکتاب هزینه ویزیت، دارو، آزمایش، تصویربرداری و رفت‌وآمد انجام می‌شود و اگر رقم نهایی از توان خانواده بیشتر باشد، درمان به تعویق می‌افتد یا اساساً کنار گذاشته می‌شود. این اتفاق شاید در کوتاه‌مدت راهی برای مدیریت هزینه‌های زندگی به نظر برسد، اما در بلندمدت می‌تواند به شکل پیچیده‌تری خود را نشان دهد؛ بیماری‌هایی که به دلیل تشخیص دیرهنگام پیچیده‌تر می‌شوند، درمان‌هایی که طولانی‌تر و پرهزینه‌تر می‌شوند و بیمارانی که زمانی با یک مراجعه ساده امکان کنترل بیماری‌شان وجود داشت، اما حالا به خدمات تخصصی‌تر و حتی بستری نیاز پیدا می‌کنند.
مسئله فقط سلامت یک فرد نیست. وقتی بخشی از جامعه به دلیل فشار اقتصادی از درمان فاصله می‌گیرد، پیامد آن می‌تواند به کل نظام سلامت بازگردد؛ از افزایش بار بیماری‌های قابل پیشگیری و مراجعه‌های اورژانسی گرفته تا رشد هزینه‌های درمان در مراحل پیشرفته بیماری و تشدید نابرابری در دسترسی به خدمات سلامت. در چنین شرایطی، «ترک درمان» دیگر صرفاً یک تصمیم شخصی نیست؛ نشانه‌ای از فشاری است که اقتصاد بر سلامت جامعه وارد می‌کند و اگر جدی گرفته نشود، می‌تواند هزینه‌ای بسیار سنگین‌تر از هزینه‌ای که امروز مردم از پرداخت آن ناتوان‌اند، بر نظام سلامت تحمیل کند. …
