با این حال، ریشه این بحران را نباید صرفاً در مقوله سخت ناترازی تولید و مصرف، چالشهای قاچاق سوخت یا کسری بودجه جستوجو کرد؛ این ماجرا آینهای تمامنما و گویای آشفتگی عمیق در ساختار اطلاعرسانی، شکاف هماهنگی درونکابینهای و بیانضباطی مدیریتی در دولت چهاردهم است که آرامش روانی جامعه را به گروگان گرفته است. از هشدارهای شتابزده تا بحرانسازی از درون دولت
ماجرای اخیر از موضعگیری صریح و جنجالی اسماعیل سقاب اصفهانی، معاون رئیسجمهور و رئیس سازمان بهینهسازی و مدیریت راهبردی انرژی شروع شد. او در اظهاراتی بیپرده اعلام کرده بود که کشور در تأمین سوخت با بنبست و مشکل جدی مواجه است و شهروندان دیگر نباید مانند گذشته روی کارتهای سوخت جایگاهها حساب باز کنند. او با توصیه مستقیم به مردم برای برنامهریزی سفرهای خود و ذخیرهسازی سهمیهها مدعی شد که «ما واقعاً مشکل تأمین بنزین داریم. دولت سالها علاقهمند بود هر میزانی را که مردم نیاز دارند در اختیارشان بگذارد، اما الان شرایط تأمین طوری نیست که بشود با همان مدل جلو رفت... مردم میتوانند به هر جایی از کشور که میخواهند سفر کنند و از همین میزان سوختی که در کارتشان است استفاده کنند. سهمیه اول تا سه ماه قابل ذخیره است و اگر کسی برنامه سفر دارد، باید از قبل آن را پیشبینی کند و سوخت را ذخیره کند».
انتشار این اظهارات به دلیل جایگاه حقوقی گوینده، در شرایطی که بنزین در اقتصاد سیاسی ایران فراتر از یک کالای مصرفی و در حکم محرک اصلی انتظارات تورمی است، گمانهزنیهای خطرناکی را درباره احتمال گرانی ناگهانی یا سهمیهبندی جدید تقویت کرد. …


دانلود از کافه بازار































































































































































