دریاخواری با تابلوی «داکت حفاظت»

آب‌گرفتگی شهر کنارک در اسفند ۱۴۰۰، به‌جای تبدیل‌شدن به دلیلی برای مدیریت رواناب‌های حاصل از بارندگی، به اصلی‌ترین بهانه برای ساخت دیواری به موازات خط ساحلی در داخل دریا بدل شد؛ پروژه‌ای که خیلی زود در رسانه‌های کشور «پروژه دریاخواری در کنارک» نام گرفت. همان زمان، با فعالیت مستمر چند صیاد محلی، دوستدار محیط‌زیست و فعال اجتماعی این منطقه، به‌رغم تلاش مسئولان محلی و با مخالفت صریح سازمان حفاظت محیط‌زیست و ورود دادستانی، پروژه‌ای که تقریباً نیمی از آن ساخته شده بود، متوقف شد. در پیگیری «پیام ما» در سال ۱۴۰۴، مسئولان محلی دلیل تلاش برای حصر بخشی از دریا را ساماندهی اسکله صیادان، جلوگیری از آسیب توفان‌های ایجادشده به خانه‌های مسکونی و ایجاد طرح گردشگری در محدوده عنوان کردند. پس از گذشت چهار سال از آغاز این پروژه، در بحبوحه جنگی که خسارت‌های زیادی را به جنوب کشور، از جمله کنارک، تحمیل کرد و درست زمانی که فعالان محلی و رسانه‌ها پیگیر جبران خسارات جنگ، وضعیت صیادان گم‌شده کنارکی و تلاش برای بهبود معیشت خانواده صیادان بودند، مسئولان کنارکی طرح به‌نظر فراموش‌شده ایجاد دیوار را از سر گرفتند.

دیوار ساحلی نیمه‌کاره اما در این چهار سال کار خودش را انجام می‌داد. حالا بخشی از بستر دریا که در اثر دیوارکشی به زمین بدل شده و به ساحل متصل شده بود، به حوضچه‌های لجن و فاضلاب تبدیل شده است. دیوار نه‌تنها مشکلی از اهالی کنارک حل نکرد، بلکه مشکلاتی هم برای محیط‌زیست منطقه و مردم ایجاد کرد. «یک سال برای توقف پروژه تلاش کردیم»

 

حالا با گذشت چهار سال، اهالی کنارک بار دیگر گزارش می‌دهند که با وجود عیان‌شدن همه مشکلات ساخت این دیوار ساحلی، مسئولان چرخ اجرای آن را دوباره به گردش درآورده‌اند. صیادان محلی مخالف اجرای این طرح، تحت فشار زیادی قرار گرفته‌اند و به همین دلیل در گفت‌وگو با «پیام ما» خواستار منتشرنشدن نام و مشخصاتشان هستند. یکی از آنها می‌گوید: «جامعه صیادی کنارک، مانند سایر صیادان در جنوب کشور، از جنگ خسارت زیادی متحمل شد. همه ما آسیب دیدیم؛ اما حالا یک‌بار دیگر، به‌جای تمرکز بر جبران ضرر و زیانی که دیدیم، باید تلاش کنیم از یک طرح بدون فکر و برنامه دوباره آسیب نبینیم.» …