فراستخواه ادامه داد: «خاندان‌های ایرانی در طول تاریخ، حامل ارزش‌هایی بوده‌اند که به نسل‌های بعد منتقل شده است. کسانی که با ارائه سازوکارهایی برای زیستن، دوام آوردن و تداوم حیات اجتماعی و فرهنگی این سرزمین کوشیده‌اند.»
به گفته او، این جنبش‌ها و تلاش‌های اجتماعی را می‌توان در نمونه‌های معاصر نیز مشاهده کرد: «از جمله در شب‌های بخارا. در جایی که با کمبودهای نهادی روبه‌رو هستیم، گاهی یک فرد می‌تواند با ارزش‌ها و هنجارهایی که در وجود خود نهادینه کرده و با اتکا به خلاقیت و صورت‌های خیال، به نهادی مستقل تبدیل شود.»
فراستخواه در ادامه با اشاره به جنگلداری اجتماعی گفت: «فعالان محیط‌زیست و جنگل نیروهایی هستند که در برابر زوال این خاک، زوال جنگل‌ها، زوال زیستی این سرزمین و مرگ مادر زمین ایستادگی می‌کنند. این نیروها نمی‌گذارند خورشید بمیرد و جنگل از میان برود. آنها نیز بلاگردانان این سرزمین هستند.»
او گفت پروژه بانی جنگل خود یک اجتماع است و در دل این اجتماع دانشی وجود دارد که باید از آن بیاموزیم: «طبیعت دانشی در خود دارد که بر اساس آن، توانسته است طی سه میلیارد و هشتصد میلیون سال، حیات خود را حفظ کند. در این طبیعت، نیروهای خلاقی وجود دارند که امکان تداوم زندگی را فراهم کرده‌اند.»
او با بیان اینکه آنچه طبیعت را حفظ می‌کند، پروژه‌های بزرگ و مداخلات گسترده نیست، گفت: «مجموعه‌ای از پروژه‌های کوچک و شبکه‌ای از کنش‌های خرد و آگاهی‌های کوچکی است که در دل طبیعت وجود دارند و به یکدیگر پیوند می‌خورند تا در قالب شبکه‌ای از روابط، به حفظ جنگل و تداوم حیات کمک کنند.»
این جامعه‌شناس با اشاره به نقش تسهیلگر دانش نهفته در دل طبیعت تأکید کرد: «باید اجتماع انسانی خود را به اجتماع جنگل نزدیک کنیم تا از پیوند این دو، اجتماع بزرگ‌تری شکل بگیرد؛ اجتماعی که در آن، آگاهی گسترده‌تر و نوعی هوشمندی کائناتی پدیدار شود.» …
دانلود از کافه بازار
