بازار
اصل ماجرا روشن است: بزرگداشت نام و یاد رهبر شهید، اقدامی ضروری، ارزشمند و نیازمند تدبیر، دقت و شأنی متناسب با جایگاه ایشان است. اما آیا تغییر نام یک خیابان شناخته‌شده، نخستین و بهترین راه برای تحقق این هدف است؟ آیا هر جا نامی از پیش وجود دارد، باید آن را برداشت و نامی دیگر جایگزین کرد؟ اساساً این چه منطق ناگواری است که برای گرامیداشت شخصیتی بزرگ، به جای خلق یک مکان شایسته، سراغ حذف نامی می‌رویم که سال‌ها با خاطره، هویت و زندگی روزمره مردم پیوند خورده است؟
مسئله فقط یک تابلو نیست. نام خیابان‌ها در گذر زمان به بخشی از حافظه جمعی شهر تبدیل می‌شود. یک خیابان ممکن است برای گروهی یادآور دانشگاه، برای دیگری تداعی‌کننده سال‌های جوانی و برای ساکنانش بخشی از هویت محله باشد. تغییر نام، لزوماً به معنای از میان رفتن این خاطرات نیست، اما می‌تواند برای بخشی از جامعه احساس نادیده گرفته شدن یا گسست از گذشته ایجاد کند. در کنار این مسئله، هزینه‌های اجرایی، سردرگمی در نشانی‌ها و دشواری‌های اداری نیز قابل چشم‌پوشی نیست.
نکته مهم‌تر، عادت مدیریتی پناه بردن به گزینه‌های آماده است؛ همان راهی که کمترین زحمت اولیه را دارد، اما الزاماً بهترین نتیجه را به همراه نمی‌آورد. ساخت یک میدان، مجموعه فرهنگی، بوستان، یادمان یا بنایی ماندگار با طراحی شایسته و کارکرد عمومی، به برنامه‌ریزی، … …
