چالش عدم قطعیت

بستر رشد فکری نایت بسیار منحصربه‌فرد بود. اگرچه اقتصاد نایت در معنای کلی‌اش به‌طور تقلیل‌ناپذیری نئوکلاسیک بود، اما اقتصاد خاص او میراث مستقیم استادش در کرنل، هربرت جی. داونپورت، و مکتبی بود که در آن زمان «مکتب روان‌شناختی آمریکا» نامیده می‌شد. این مکتب می‌کوشید نظریه کلان مارژینالیستی (نهایی‌گرایی) جوونز، ویکستید و اتریشی‌ها را بر پایه‌های نسبی‌گرایانه روش‌شناسی تورستاین وبلن استوار سازد.

نایت که به ستیزه‌جویی شهره بود، همانند داونپورت، مکاتب دیگر را از جهات گوناگون مورد انتقاد قرار می‌داد، درحالی‌که برخی از ایده‌های آنها را نیز می‌پذیرفت. برای نمونه، او از والراسی‌ها ایده دقت نظری و نگریستن به اقتصاد در قالب بازارهای چندگانه را وام گرفت، اما گرایش‌های ریاضی آنان را تحقیر کرد. از اتریشی‌ها نظریه هزینه جایگزین را پذیرفت، اما به نظریه سرمایه آنها تاخت؛ از مارشالی‌ها لحن ادبی‌شان را گرفت، اما فقدان دقت علمی و نظریه «واقعی» هزینه آنها را مورد حمله قرار داد. او همچنین از ریکاردویی‌ها دغدغه تعامل میان ساختار اجتماعی و نظریه را اتخاذ کرد، اما به مبنای عینیت‌گرایانه نظریه آنان انتقاد نمود؛ از مارکسیست‌ها بسیاری از ایده‌هایشان پیرامون نقد اخلاقی سرمایه‌داری و نیز گرایش آن به تمرکز سرمایه را پذیرفت، اما از نظریه ارزش کار انزجار داشت. نایت با وجود پذیرش دغدغه نهادگرایان درباره تاثیر جامعه بر رفتار و تکامل انسان، با روش‌ها و نتایج تجربی آنها کاملا مخالف بود؛ چراکه باور داشت تاریخ پدیده‌ای خشک و مکانیکی برای ترسیم کردن نیست، بلکه جریانی زنده است که باید آن را عمیقا احساس کرد.  عدم قطعیت و سود در برابر رقابت کامل …