«ارزش واقعی پول در دستانی است که آن را لمس کردهاند، نه در عددی که روی آن نقش بسته است.
هر اسکناس، یک خداحافظی است، یک وعده بازگشت، یا یک یادگاری از جایی دوردست که مسافرم در آنجا بوده است.» این بخشی از حرفهای راننده است. هر مسافری که از این تاکسی پیاده میشود، هیجانزده و راضی است، حتی گاهی برخی دوست دارند زمان بیشتری در ترافیک باشند، با اینکه ترافیک لذتبخش نیست، ولی حضور در این تاکسی زردرنگ، مسافران را سر ذوق میآورد. تاکسی زردرنگی که مانند همه تاکسیها در خیابانهای شهر تردد میکند، اما شبیه هیچ تاکسی دیگری نیست. داشبورد جلوی تاکسی ابراهیم فخاریان، مملو از سکههای ریز و درشت است و سقف داخلی ماشین با اسکناسهای مختلف کشورهای جهان پوشیده شده است.
راننده، مردی میانسال با چهرهای آرام و نگاهی عمیق است. وقتی متوجه تعجبم میشود، لبخند میزند و میگوید: «اینها یادگاریهای سالهای کارم است. یادگاریهایی از مسافرها که بهنشانه احترام به من هدیه دادهاند. حالا دیگر ماشینم موزه پول شده است.» در گوشهای از تاکسی، قاب کوچکی با این نوشته خودنمایی میکرد «پول، ارزشش در دستهاست، نه در جیبها.»
این جمله انگار خلاصهای است از فلسفه راننده؛ او باور دارد هر اسکناس، داستانی از سفر، فرهنگ و زندگی انسانهاست. برایش مهم نیست که این پولها امروز قابل خرج کردن نیستند، ارزش واقعی پولها در خاطرات و مسیری است که پیمودهاند.
ابراهیم 63 سال دارد و یکی از تاکسیرانان قدیمی تهرانی است که سالهاست در خیابانهای تهران میچرخد، تفاوت ابراهیم با بقیه شاید در این است که او عشق و علاقه را به کارش پیوند زده و خودروی خود را به «موزه سیار پول» تبدیل کرده است. …


دانلود از کافه بازار
































































