این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
اقتصاد پویا / سرویس اجتماعی -بازار مسکن ایران در سالهای اخیر به یکی از روشنترین نمادهای شکاف میان درآمد خانوارها و هزینههای زندگی تبدیل شده است؛ بازاری که در آن، خانه برای بخش بزرگی از جامعه دیگر نه یک هدف دستیافتنی، بلکه رؤیایی دور از دسترس است. افزایش قیمت خرید مسکن، رشد مستمر اجارهبها، کاهش قدرت پسانداز و دشوارتر شدن دسترسی به تسهیلات بانکی، شرایطی ایجاد کرده که بسیاری از خانوارهای حقوقبگیر و طبقه متوسط را از مسیر طبیعی خانهدار شدن خارج کرده است. در چنین شرایطی، پرسش اساسی این است که چرا با وجود اجرای طرحهای مختلف ساخت مسکن، وعدههای متعدد برای افزایش عرضه و سیاستهای گوناگون تنظیم بازار، هنوز تأمین سرپناه به یکی از بزرگترین دغدغههای اقتصادی و اجتماعی مردم تبدیل شده است؟ پاسخ را نمیتوان تنها در کمبود واحدهای مسکونی جستوجو کرد؛ زیرا مسئله مسکن در ایران، علاوه بر عرضه و تقاضا، به تورم مزمن، ساختار سرمایهگذاری، انتظارات تورمی، ضعف سیاستگذاری و تبدیل خانه به ابزاری برای حفظ ارزش داراییها گره خورده است.زهرا پیربداغی/مسکن در اقتصاد هر کشور، کالایی با دو کارکرد متفاوت است؛ از یک سو نیاز اساسی خانوار و بستر شکلگیری زندگی اجتماعی محسوب میشود و از سوی دیگر میتواند دارایی سرمایهای برای حفظ ارزش ثروت باشد. مشکل زمانی آغاز میشود که کارکرد دوم بر کارکرد نخست غلبه کند و قیمت خانه نه بر اساس توان اقتصادی مصرفکنندگان، بلکه تحت تأثیر انتظارات تورمی، هزینه جایگزینی دارایی، تقاضای سرمایهای و رفتارهای سوداگرانه حرکت کند. در این وضعیت، خانواری که از محل حقوق ماهانه زندگی میکند، ناچار است برای خرید خانه با سرمایهگذارانی رقابت کند که منابع مالی، داراییهای قبلی و قدرت تحمل ریسک بیشتری دارند. نتیجه چنین رقابتی روشن است: فاصله میان درآمد و قیمت مسکن افزایش مییابد و گروهی که بیشترین نیاز را به خانه دارند، بهتدریج از بازار خرید حذف میشوند.اجارهنشینی؛ فشار خاموش بر سفره خانوار …


دانلود از کافه بازار


















































































