بازار
کوتاه و گویا اینکه این یادداشت، درخت‌کاری‌های گسترده در عرصه‌های طبیعیِ بدون پوشش گیاهی درختی یا درختچه‌ای را برنمی‌تابد. از دید نگارنده، چالش اصلی از جایی آغاز می‌شود که انسان، طبیعت را نه آن‌گونه که هست، بلکه آن‌گونه که دوست دارد باشد، ارزش‌گذاری می‌کند و می‌بیند. برای بسیاری از ما، جنگل نماد زیبایی، سرزندگی و حیات است و از همین رو تصور می‌کنیم هر نقطه‌ای که درخت بیشتری داشته باشد، طبیعت مطلوب‌تری نیز دارد. اما این برتریِ زیبایی‌شناختی انسانی، نه‌تنها همیشه با واقعیت‌ها و ضرورت‌های بوم‌شناختی سازگار نیست، بلکه در بیشتر موارد رویاروی بوم‌سازگان‌ها نیز قرار می‌گیرد. طبیعت را نمی‌توان با معیارهای سلیقه‌ای انسان ارزش‌گذاری کرد و جنگل را به معیار برتری همه زیست‌بوم‌ها تبدیل ساخت.
این چالش تنها یک نگرش کارشناسی درباره گزینش گونه یا روش کاشت نهال نیست، بلکه ریشه‌ای ژرف و ستبر در فلسفه اخلاق محیط‌زیستی دارد. با شکل‌گیری اخلاق محیط‌زیستی، این پرسش بیان شد که آیا دامنه مسئولیت اخلاقی انسان باید به دیگر زیستمندان و زیستگاه‌ها نیز گسترش یابد؟ …
