واسطهگری خودرو زمانی شغلی دارای مجوز و اتحادیه بود؛ تورم، بیکاری و سود آسان معاملات، آن را به شغل دوم، موقت یا حتی اصلی بسیاری از مردم تبدیل کرده است.
برای ورود به بازار خریدوفروش خودرو دیگر مغازه و تابلو لازم نیست. یک تلفن همراه، چند آگهی و چند برگ قولنامه کافی است تا کارمند، کاسب یا فرد بیکار به واسطهای در بازار خودرو تبدیل شود. این فقط داستان چند دلال نیست؛ نشانه اقتصادی است که گاهی از جابهجایی یک دارایی بیشتر از کار و تخصص پاداش میدهد. دلالی از مغازه بیرون آمد
نمایشگاهداری و واسطهگری خودرو شغلی تعریفشده بود؛ پروانه کسب، اتحادیه، محل فعالیت و مسئولیت صنفی داشت. این چارچوب جلوی همه تخلفها را نمیگرفت، اما معاملهکننده دستکم هویت و نشانی قابل پیگیری داشت.
حالا آگهی اینترنتی ورود به این بازار را بسیار آسان کرده است. یک نفر خودرو میخرد و گرانتر میفروشد؛ دیگری حتی خودرو را نمیخرد و فقط فروشنده و مشتری را پیدا میکند. برای یکی شغل دوم است، برای دیگری راه گذر از بیکاری و برای گروهی به شغل اصلی تبدیل شده؛ کاری در دسترس که ظاهراً نه سرمایه زیادی میخواهد، نه تخصص پیچیده و نه محل کسب.سود یک معامله در برابر چند ماه کار
انگیزه را با یک حساب ساده میتوان دید. روی خودرویی دو میلیارد تومانی، فقط دو درصد اختلاف میان قیمت خرید و فروش، ۴۰ میلیون تومان سود میسازد. رسیدن به چنین درآمدی در بسیاری از مشاغل به هفتهها کار و مسئولیت نیاز دارد؛ اما اینجا ممکن است با پیدا کردن فروشندهای عجول یا پیشبینی موج بعدی گرانی به دست آید.
تورم، افت ارزش ریال، عرضه محدود و فاصله قیمتها این فرصت را ساختهاند. به همین دلیل نمیتوان همه کسانی را که وارد این بازار شدهاند صرفاً طمعکار دانست. برای بسیاری، واسطهگری راهی برای جبران درآمد ناکافی، حفظ پسانداز یا عبور از دوران بیکاری است. انتخابی که برای یک فرد منطقی به نظر میرسد، وقتی فراگیر شود به بیماری بازار تبدیل میشود. …
