ما همیشه می‌گوییم که حکومت از سه مسیر عمل می‌کند؛ یکی از آنها فوق‌العاده مهم است و همان مسیری است که خود من از آن آمده‌ام: نبرد فرهنگی. همۀ ما به هر شکلی و در هر جایی که بتوانیم، در این نبرد ایفای نقش می‌کنیم و اندیشه‌های آزادی را ترویج می‌کنیم و مزایای آزادی را توضیح می‌دهیم.
اما صرفاً اندیشه‌ها کافی نیستند.
به یاد دارم پیش از ورود به سیاست، یک بار با شخصی شام می‌خوردم. حین شام، او مدام می‌گفت: «بله، بسیار جالب است، بسیار جالب.» سپس پسرش را صدا زد و از او خواست یک برگۀ رأی‌گیری بیاورد. گفت: «آه، عالی است!» برگه رأی را جلوی من گذاشت و پرسید: «اندیشه‌های میلی در کجای این برگه قرار دارند؟»
به عبارت دیگر، اگر می‌خواهیم واقعیت را تغییر دهیم، نه‌تنها باید درگیر نبرد فرهنگی شویم و این اندیشه‌ها را گسترش دهیم، بلکه باید وارد عرصۀ سیاست نیز بشویم.
من اغلب از این مثال استفاده می‌کنم: تصور کنید به تماشای یک مسابقه فوتبال در آرژانتین رفته‌اید و سکوهای ورزشگاه فوق‌العاده‌اند. شعارهای هواداران زیبا هستند. شور و هیجان سکوها تماشایی است. اما توپ حرکتی نمی‌کند.
برای به حرکت درآوردن توپ، به لیونل مسی نیاز است تا گل بزند.
بنابراین، اگر متوجه‌اید که به نبرد فرهنگی نیاز دارید، باید بدانید که نیازمند قدرت سیاسی هم هستید. و هنگامی که به قدرت رسیدید، به مدیریت شایسته نیاز دارید. زیرا اگر نتیجه‌ای به دست نیاوریم، در آنجا نیز مشکل خواهیم داشت.
وقتی مدت زیادی را صرف مبارزه در جبهۀ فرهنگی کرده‌اید، یکی از بزرگ‌ترین چالش‌هایی که در مقام سیاست‌گذار با آن روبه‌رو می‌شوید این است که پس از آن باید این اندیشه‌ها را وارد رقابت‌های انتخاباتی کنید و به نتایج ملموسی دست یابید ــ‌آن هم با این آگاهی از این مسئله که ما از تمام ابزارهای موجود در جعبه‌ابزار استفاده نمی‌کنیم.
و من از این بابت عذرخواهی نمی‌کنم.
در واقع، به این موضوع افتخار می‌کنم که از تمام ابزارهای موجود استفاده نمی‌کنیم، زیرا برخی از آن ابزارها از نظر اخلاقی نفرت‌انگیزند.
ما قرار نیست حق حیات را نقض کنیم. قرار نیست آزادی را نقض کنیم. قرار نیست مالکیت خصوصی را نقض کنیم. …
دانلود از کافه بازار
