[رضا حمیدی] دریافت برق‌آسا، پرداخت جان‌فرسا

شهروندی که در تصادف مقصر نیست، باید هفته‌ها برای دریافت خسارت انتظار بکشد و پس از آن نیز روزها و هفته‌های دیگری را در تعمیرگاه سپری کند. این پرسش جدی وجود دارد که چرا نهادی که مأمور جبران خسارت است، گاه خود به بخشی از زنجیره زیان مردم تبدیل می‌شود؟

تصور کنید راننده‌ای در تصادفی که مسئولیتی در وقوع آن ندارد، خودروی خود را از دست می‌دهد. کارشناس بیمه، خسارت را ارزیابی کرده، اما پرداخت وجه ممکن است ۴۰ روز، یک ماه و نیم یا حتی بیشتر زمان ببرد. اگر این فرد توان مالی کافی نداشته باشد، چگونه باید هزینه تعمیر را تأمین کند؟ آیا می‌توان از او انتظار داشت خودروی آسیب‌دیده را هفته‌ها متوقف نگه دارد تا پولی را دریافت کند که برای بازگرداندن وسیله نقلیه‌اش ضروری است؟

مسأله با پرداخت خسارت نیز پایان نمی‌یابد. تعمیر خودرو ممکن است چند هفته دیگر طول بکشد. به این ترتیب، زیان‌دیده دو دوره انتظار را پشت سر می‌گذارد: نخست برای دریافت پول و سپس برای بازگشت خودرو به چرخه استفاده. این تأخیر برای کسی که خودرویش وسیله رفت‌وآمد روزانه است، دشواری‌آفرین است اما برای راننده‌ای که با خودرو امرار معاش می‌کند، می‌تواند به معنای توقف کار، کاهش درآمد و اختلال در زندگی خانواده باشد. هزینه این روزهای ازدست‌رفته را چه کسی محاسبه می‌کند؟

از سوی دیگر، تعمیر خودرو الزاما به معنای بازگشت کامل ارزش اقتصادی آن نیست. افت قیمت ناشی از تصادف، حتی پس از تعمیر، می‌تواند بخشی از زیان مالک باشد؛ موضوعی که باید بر اساس ضوابط و ارزیابی کارشناسی موردتوجه قرار گیرد. بااین‌حال، خسارت خودرو، افت قیمت و زیان ناشی … …