نسلی که شاید آخرین ستاره شناختهشده دو تیم را با رامین رضاییان به یاد بیاورد و بعد از آن، با انبوهی از بازیکنانی مواجه شده که هنوز نتوانستهاند برای خودشان اسم و رسم و هویتی جدی در فوتبال ایران بسازند.
این بار اما سهراب بختیاریزاده و مهدی تارتار، استقلال و پرسپولیس را با ترکیبهایی راهی زمین کردند که بخش قابل توجهی از آنها جوان، تازهنفس و جویای نام بودند.
استقلال: حبیب فرعباسی، رستم آشورماتوف، عارف آقاسی، سامان فلاح، صالح حردانی، حسین گودرزی، امیرمحمد رزاقینیا، اسماعیل قلیزاده، یاسر آسانی، علیرضا کوشکی و سعید سحرخیزان.
پرسپولیس: پیام نیازمند، مهدی زارع، حسین کنعانیزادگان، مهدی تیکدری، مجید عیدی، پویا پورعلی، محمد خدابندهلو، محمدمهدی محبی، تیوی بیفوما، ایگور سرگیف و علی علیپور.
محصول این دو ترکیب در دربی تهران، انصافاً خیرهکننده بود. یک بازی تماشایی، پرتحرک و پرموقعیت که برخلاف بسیاری از دربیهای بیحسوحال سالهای اخیر، نهتنها قابل تحمل بود، بلکه میشد از دقایق زیادی از آن لذت برد.
دربی ۱۰۷ یک-یک تمام شد؛ پرسپولیس با گل محمدمهدی محبی پیش افتاد و یاسر آسانی برای استقلال پاسخ داد. اما شاید نتیجه، مهمترین بخش این مسابقه نبود. مهمتر از نتیجه، کیفیت فوتبالی بود که دیدیم؛ فوتبالی که در آن بازیکنان جوان و کمنامونشان، بدون آنکه … …
