بازار
«خشت و خون» با محوریت مفهوم بیداری، روایتی است از سفر چهار مرد عاشق از قلمروِ خیال به سرزمینِ تاریخ. چهار سوارِ داستان — امیرزاده تکخال، سعیر، قانون پسر یما و غولتش (همان که در اتاق بهار فقط یک کلمه گفت) — هر یک گذشته‌ای را پشت سر گذاشته‌اند.
در بخشی از متن آمده: «من خواب می‌بینم، همه این‌ها خواب است، باید برخیزم، کسی مرا بیدار کند...»؛ جملاتی که مضمون مرکزی کتاب را زیبا بازمی‌گویند: شاید این بیداری، خوابِ آن خواب باشد.
این میزگرد را با طرح این پرسش آغاز می‌کنیم: در این رمان، ما با شخصیت‌هایی روبرو هستیم که از دلِ اسطوره‌ها و گذشته‌های پرآشوب بیرون آمده‌اند. با توجه به این مواجهه، به نظر شما اولویت اصلی نویسنده در این بخش از اثر، معرفیِ «قهرمانان» است یا معرفیِ «دنیایی که قهرمانان در آن متولد شده‌اند؟»
شخصیت‌پردازی مفصل، تولدهای فولکلوریک و پرسشی بی‌پاسخ درباره غولتشن ایوب مرادی: اگر بخواهیم رمان را از منظر ساختار تقسیم‌بندی کنیم، بخش عمده‌ای از آن به ترسیم و پرورش شخصیت‌ها اختصاص دارد. پیش از آنکه چهار شخصیت اصلی در کنار هم قرار بگیرند و سفرشان آغاز شود، حدود دویست و اندی صفحه از رمان به گذشته، منشأ و تجربه‌های قانون، امیرزاده یا تکخال، سعیر و تا حدی قلتشن می‌پردازد. این حجم از پرداخت، به‌طور طبیعی در خواننده انتظار ایجاد می‌کند که سرگذشت‌های پراکنده‌ی این شخصیت‌ها در نقطه‌ای به هم برسند و در پیشبرد هدف اصلی روایت نقشی تعیین‌کننده پیدا کنند. …
